Archives

కలియుగ ప్రభావము

8987EE2D-BE47-4BDA-9CF9-DE2A7E611690
విలువ: భక్తి
అంతర్గత విలువ: నామస్మరణ

ధర్మరాజు రాజ్య పరిపాలన చేస్తున్న సమయంలో అతని తమ్ముడైన భీముడు ప్రజల సమస్యలను తెలుసుకుని వాటిని పరిష్కరించడంలో సహాయం చేసేవాడు. ఒక రోజు ఒక వ్యక్తి వచ్చి తన పొలంలో వింత జరుగుతోందని, వేసిన కంచె తనకు తానుగా కదలి వెళ్ళిపోతోందని చెప్పాడు.  సామాన్యంగా భీముడు ప్రజలను , రాక్షసుల బారి నుండి కాపాడేవాడు. కానీ ఈ సమస్య వింతగా ఉండడంతో పరిష్కారం కోసం ధర్మరాజు వద్దకు వెళ్ళమని చెప్పి పంపించేసాడు.
తరువాత ఇంకొక వ్యక్తి వచ్చి తన దగ్గర ఒక పెద్ద కుండ ఉందని దానిలో రోజు మొత్తానికి కావలసిన నీటిని నిల్వచేసుకుంటామని, ఈ రోజు ఎన్ని నీళ్ళు తెచ్చి పోసినా ఆ పెద్ద కుండా సగం వరకే నిండుతోందని చెప్పాడు. ఈ విషయం కూడా ధర్మరాజుని అడగమని భీముడు ఆ వ్యక్తిని పంపించేశాడు. మూడవ వ్యక్తి వచ్చి ఒక ఏనుగు సూది కన్నంలో నుండి దూరి బయటకు వస్తోంది కానీ,దాని తొండం మాత్రం బయటకు రావట్లేదని చెప్పాడు. భీముడు ఇతనిని కూడా ధర్మరాజు వద్దకు పంపించాడు. నాలుగవ వ్యక్తి వచ్చి ఒక పెద్ద బండరాయి రోడ్డుకి అడ్డంగా ఉందని ఎంతమంది బలవంతులు ప్రయత్నించినా దాన్ని కదపలేకపోయారని, కానీ ఒక సాధువు తన దండంతో దాన్ని తీసి తేలికగా పక్కన పడేసాడని చెప్పాడు. భీముడు ఈ వింత సమస్యలకు పరిష్కారం కోసం నాలుగవ వ్యక్తిని వెంటబెట్టుకుని ధర్మరాజు వద్దకు వెళ్ళాడు.

అన్ని సమస్యలు విని ధర్మరాజు ఈ వింతలన్నీ కలియుగం రాబోతోంది అనే సంకేతాన్ని సూచిస్తున్నాయి అని చెప్పేడు.
మొదటి వ్యక్తి చెప్పిన కంచె కదిలి వెళ్ళిపోవడానికి అర్థం, కలియుగంలో ప్రజలు తమకు ఎంత ఉంది అన్నది వదిలిపెట్టి, ఇతరులవద్ద ఏమున్నదో తెలుసుకోవాలని తాపత్రయపడుతూఉంటారు. తమ స్థితిని ఇతరులతో పోల్చుకుని ఎల్లప్పుడూ అసంతృప్తితో బాధపడుతూ ఉంటారు.
రెండవ వ్యక్తి చెప్పిన ఎన్ని నీళ్ళు  పోసినా కుండా సగం వరకే నిండడం అంటే మనుషులు, ఇతరులకు చేసిన సహాయం, చూపించిన ప్రేమ మొదలైనవాటిలో 50% తిరిగి ఆశిస్తారు. పరోపకారం కూడా స్వార్థంతోనే చేస్తారు.
మూడవ వ్యక్తి చెప్పిన సూది కన్నంలోకి ఏనుగు దూరుతోంది కానీ ఏనుగు తొండం బయటికి రాకపోవడం అంటే, మనుషులు డబ్బును, శక్తిని, ఉన్న సౌకర్యాలను తమకోసం,తమ కుటుంబం కోసం విచ్చలవిడిగా ఖర్చుపెడతారు కానీ భగవంతుడి కోసం  మరియు భగవత్సంబంధమైన పనులు కోసం ఖర్చు చెయ్యటానికి ఇష్టపడరు.
నాలుగవ వ్యక్తి చెప్పిన బండరాయిని సాధువు దండంతో తీసి పక్కన పెట్టడం అంటే కలియుగంలో భగవంతుని నామస్మరణ మాత్రం చేతనే ప్రజలు పాపవిముక్తులవుతారు.

అని నాలుగు వింతలకు అర్థాలు వివరించి అయితే కలియుగంలో ఇన్ని దోషాలు ఉన్నప్పటికీ కేవలం భగవన్నామస్మరణ  చేత ప్రజలు పాపవిముక్తులవుతారు అని ధర్మరాజు చెప్పేడు.

నీతి: కృతయుగం, త్రేతాయుగం,ద్వాపరయుగాల్లో చేసినట్లు తపస్సు,యజ్ఞం, కష్టమైన సాధనలు కలియుగంలో అవసరం లేదు. కేవలం నామస్మరణ చేతనే తరించవచ్చు.

 

https://saibalsanskaar.wordpress.com/2015/10/14/the-kali-age/

Advertisements

ఒక మహా యుద్ధము

 

విలువ : ధర్మ

ఉప విలువ : పరనింద,పరదూషణ మానుట

 

wizard

అనగనగా ఒక దుష్ట మాంత్రికుడు ఉండేవాడు.అతడు, ఒకరోజు ఒక ఊళ్ళో దూరి, అక్కడ నివసించే ఒక వెయ్యిమంది నాలుకులను కోసుకుని వచ్చాడు. తన మంత్రం శక్తితో ఆ నాలుకలు ఇక మీట పరుల గురించి చెడు మటుకే మాట్లాడగలవని శాసించాడు .తరువాత అతని మాయలోపడి గాఢ నిదురపోతున్న వారికి వారి నాలుకలను తిరిగిచ్చేశాడు . ఎవరికీ ఏ అనుమానము కూడా రాలేదు.

రానున్న రోజుల్లో “వీడిలా చేశాడు , ఆమె అలా చేసింది , ఆతను ఒక సుత్తి మనిషి ఇతను ఒక మొద్దు “ వంటి పరనింద, పరదూషణలతో ఆ ఊరంతా హోరెత్తింది.ఎక్కడ విన్నా , ఇవే మాటలు.దాంతో ఒకరి పై ఒకరికి కోపం పెరిగిపోయింది.ఇదంతా చూసి ఆ దుష్ట మాంత్రికుడికి అంతులేని ఆనందం కలిగింది .
అప్పుడు ఊరిని బాగు పరచాలన్న ఉద్దేశంతో ఒక మంచి మాంత్రికుడు తన మంత్ర శక్తితో వారి చెవులు ఇక మీట ఇతరుల గురించి చెడు విన్నప్పుడల్లా మూతబడాలి అని ఆదేశించాడు.దాంతో నాలుకలుఇతరుల గురించి చెడు పలికినప్పుడల్లా చెవులు గట్టిగా మూసుకుపోయేవి .

ఈ విధంగా నాలుకలు చెవులకు మధ్య ఒక పెద్ద యుద్ధము మొదలైంది.ఇందులో ఎవరు గెలిచారు?

ఏముంది, కాలం గడిచిన కొద్దీ , నాలుకలు చెవులు చేస్తున్న అవమానమును
తట్టుకోలేకపోయాయి. అవి పలికే చేదుమాటలను చెవులు అలక్ష్యం చేయడంతో నాలుకలు మంచి మాటలను పలకడం మొదలుపెట్టాయి.దాంతో చెవులు తిరిగి నాలుకలు పలికే మాటలను వినటం
మొదలుపెట్టాయి. ఇక నాలుకలు పరదూషణ,పరనిందలు పూర్తిగా మానేసి హాయిగా మంచి మాట్లాడటం మొదలు పెట్టాయి.

చెడు ప్రభావం వల్ల ప్రపంచమంతటా పరనింద ,పరదూషణ ఎక్కు అయిపోయింది . ఈ కథలోలాగా మంచితనంతో మనం ఇతరుల గురించి చెడు మాట్లాడటం గాని వినటం కాని మాని, పరనిందను అరికట్టాలి.
నీతి :
మంచి మాటలను వినండి, మంచి మాటలను పలకండి. నిత్య జీవితంలో పరనింద చేసేవారు ఎదురవుతూనే ఉంటారు. వారినుండి మనము తప్పించుకోలేకపోవచ్చు కాని,
పర దూషణలను పట్టించుకోకపోవటం ,తిరిగి అదే పని మనము చేయకపోవటం మన చేతుల్లోనే ఉంది.

 

https://saibalsanskaar.wordpress.com/2015/10/07/the-great-battle/

చివరి సవారి

విలువ :దయ
ఉప విలువ: మర్యాద,సమయ స్ఫూర్తి

 

taxi

ఒక టాక్సీ డ్రైవర్ ఆ రోజుకి తన చివరి సవారీని ఎక్కించుకోటానికి ఒక ఇంటికి వెళ్ళాడు .సవారీని కావాలని పురమాయించిన వారు, ఎంతకీ బైటికి రాలేదు. అదే తన చివరి బేరమవడంతో అతను వెళ్ళిపోదామనుకున్నాడు. కాని, ఎందుకనో కార్ ని పక్కకి ఆపుకుని ఆ ఇంటి తలుపుని కొట్టాడు .

“ఒక్క నిమిషం “ అని లోపటి నుండి ఒక వృద్ధురాలి గొంతు వినిపించింది. ఇంతలో
తొంబై ఏళ్ళ పెద్దావిడ తలుపు తెరిచి బైటికి వచ్చి నిలబడింది. ఆవిడ పక్కన ఒక పెట్టి కూడా
ఉంది. కొన్నేళ్ళగా ఆ ఇంట్లో ఎవరూ నివసించడం లేదని అతనికి అర్ధమయింది . ఎందుకంటే ఆ ఇంట్లో కుర్చీలన్నిటినీ ఒక బట్టతో కప్పారు. గోడ మీద గడియారాలు కాని , వంటింట్లో గిన్నెలు కాని , ఏమీ లేవు . గది మూలలో ఒక అట్టెపెట్టి ఉంది. దాని నిండా చిత్ర పటాలు మరియు గాజు సామాన్లు సద్ది ఉన్నాయి.

ఆవిడ డ్రైవర్ ని తన పెట్టెను బైట పెట్టమని సహాయము కోరింది. డ్రైవర్ ఆమె పెట్టెను టాక్సీలో పెట్టి ,వెనుకకు వచ్చి ఆవిడను జాగ్రత్తగా చేయి పట్టుకుని తీసుకెళ్ళి, కార్ లో కూర్చో పెట్టాడు. తన పట్ల డ్రైవర చూపిన దయకి ఆవిడ ఎంతో సంతోషించింది. అతనికి ఎన్నో సార్లు తన కృతజ్ఞతలను తెలుపుకుంది . డ్రైవర్ ఎంతో వినయంగా ,” అయ్యో! పర్లేదండి .ప్రయానీకులందరినీ నేను మా అమ్మని చూసూకున్నట్టే మర్యాదగా చూసుకుంటాను . ” అని చెప్పాడు . అతని వినయ విధేతలను ఎంతో మెచ్చుకుంటూ ఆవిడ తనని పలానా చోటుకి తీసుకుని వెళ్ళమంది .పైగా, తనకు ఏమీ తొందర లేదు నాయనా ! నిదానంగనే వెళ్దాము” అని చెప్పింది .

“నాకెవరూ లేరు .నేను ఒంటరిదాన్ని అయిపోయాను ,డాక్టర్ కూడా నేను ఎక్కువ కాలం బ్రతకను అని చెప్పారు .” అని అతనితో ఆమె మనసులోని బాధను పంచుకుంది . మాట్లాడుతున్నప్పుడు ,ఆవిడ కళ్ళు చమ్మగిల్లడం గమనించాడు ,డ్రైవర్. అతను కార్ మీటర్ ను ఆపేసి ఆవిడను ఫ్రీగా డబ్బు తీసుకోకుండా తిప్పదల్చుకున్నాడు.

అలా మాట్లాడుకుంటూ రెండు గంటల పాటు ప్రయాణం చేశారు వాళ్ళిద్దరూ .దారిలో ఆవిడ డ్రైవర్ కి తను పూర్వం ఉద్యోగము చెసిన చోటుని ,పెళ్ళైన కొత్తల్లో తన భర్తతో కలిసి ఉన్న ఇల్లును చూపించింది . ఇలా దారిలో చాలా చోట్లు కార్ ను ఆపి తన గత స్మృతులను గుర్తు తెచ్చుకుంది .

ఇలా తెల్లవారేదాకా వాళ్ళిద్దరూ కొంత తిరిగాక అవిడ అలిసిపొయి అతన్ని ఒక వృద్ధాశ్రమం దగ్గెర ఆపమంది .అక్కడి వాళ్ళొచ్చి ఆవిడని చేయి పట్టుకుని తీసుకెళ్ళారు . డ్రైవర్ కార్ వెనుక ట్రంక్ లో (డిక్కీ )ఉన్న ఆమె పెట్టిని లోపలి దాకా తీసుకెళ్ళి పెట్టారు. వీల్ చైర్లో కూర్చుని లోపలికి వెళ్తూ పెద్దావిడ ,డ్రైవర్ ని “మీటర్ ఎంతైంది నాయనా ! నీకు నేను ఎంత డబ్బు ఇవ్వాలి?” అని అడిగింది. డ్రైవర్ ,” ఏమీ లేదండి! మీరు నాకేమి డబ్బు ఇవ్వక్కర్లేదు ,అని బదులు చెప్పాడు. “అదేంటి నాయనా! బ్రతుకు తెరువు కోసం టాక్సీ ని నడుపుతున్నావు.ఇలా డబ్బులు తీసుకోపోతే
నీకు కష్టం కదా”, అని అడిగింది. దానికి డ్రైవర్ ,పరవాలేదండి అని ఆవిడ దీవెనలను తీసుకుని వెళ్ళిపోయాడు.

అతని మంచితనాన్ని మెచ్చుకుంటూ ఆవిడ,”బాబూ ! ఒక వృద్దురాలికి కొన్ని మధుర క్షణాలను గడిపే అవకాశాన్ని ఇచ్చావు”, అని అంటూ లోపలికి వెళ్ళిపోయింది.
ఆ తరవాత ఆ క్యాబ్ డ్రైవెర్ వేరే పాసెంజర్స్ ని (సవారీలను) ఎక్కించుకోకుండా ,ఎంతో తృప్తిగా ఇంటికి వెళ్ళిపోయాడు. దారిలో ,పాపం ఆ పెద్దావిడని ఎవరన్నాకోపం ఎక్కువగా ఉన్న డ్రైవర్ కాని ఓర్పు లేని వారు కాని ఎక్కించుకుని ఉంటే ఆవిడ ఎంత ఇబ్బంది పడి ఉండేవారు అని అనుకున్నాడు . నేను కూడా హార్న్ కొట్టినాఎవరూ తలుపు తియ్యలేదని వెళ్ళిపోయుంటే ఎంత చక్కటి అవకాశాన్ని పోగొట్టుకునే వాడిని . నా జీవితంలో నేను ఇంత మంచి పని ఎప్పుడూ చెయ్యలేదు. ఒక పెద్దావిడకి సహాయ పడి ,ఆవిడకి కొన్ని క్షణాలైనా ఆనందాన్ని కలిగించగలిగాను.

నీతి :

మనమందరము కూడా జీవితంలో మధుర క్షణాలకోసం ఎదురు చూస్తూ ఉంటాము. కాని ,అవి ఎప్పుడు ఎలా అనుభూతిలోకి వస్తాయో చెప్పలేము. కథలోలా కొన్ని సార్లు చిన్న చిన్నపనులు కూడా ఎంతో తృప్తిని ,ఆనందాన్ని కలిగిస్తాయి. ప్రతి క్షణం కూడా విలువైనది , చట్టి అనుభూతులను తప్పక సొంతం చేసుకోవాలి.

రచయిత: న్యూ యార్క్ టాక్సీ డ్రైవర్ అనుభూతి

మూలం :రాజర్ డార్లింగ్టన్ కథలు
https://saibalsanskaar.wordpress.com/2015/09/30/the-last-ride/

ఉద్ధవ గీత :శ్రీ కృష్ణ- ఉద్ధ వుల మధుర సంభాషణ

విలువ :ధర్మం ,విశ్వాసము
ఉప విలువ : శరణాగతి

 

krishna

ఉద్ధవుడు శ్రీ కృష్ణుడికి చిన్ననాటి నుంచే ఎన్నో సేవలు చేసేవాడు. ఆయనే కృష్ణుడికి రథసారధి కూడా . కాని ,తను చేసే సేవలకు ఎప్పుడూ ఏ ప్రతిఫలము ఆశించలేదు.

ద్వాపర యుగంలో తన అవతారం చాలించే ముందు, శ్రీ కృష్ణుడు ఉద్ధవుడిని పిలిచి ,”ఉద్ధవా! నా అవతార కాలంలో ఎంతో మంది నా నుంచి ఎన్నో వరాలను ,బహుమతులను పొందారు. కాని ,నీవు ఎన్నడూ నన్ను ఏదీ కోరలేదు . కనుక నీకు ఏదన్నా ఇవ్వాలని ఉంది ,ఏమి కావాలో కోరుకో ?” అని ప్రేమగా అడిగారు.

అప్పుడు ఉద్ధవుడు ,”దేవా! నీ లీలలను అర్ధం చేసుకోవటం మా తరం కాదు, నాకు ఏ వరము వద్దు కాని,నిన్ను ఓక ప్రశ్న అడుగుదాము అనుకుంటున్నాను,అడుగవచ్చునా? “,అని వినయంగా ఇలా అడిగాడు ,“కృష్ణా !నీవు మా అందరికీ జీవించటానికి ఇచ్చిన సందేశము ఒకటి కాని నీవు జీవించిన విధానము మరొకటి.మహాభారత యుద్ధములో,నీవు పోషించిన పాత్ర ,తీసుకున్న నిర్ణయములు ,చేపట్టిన పనులు నాకేమి అర్ధం కాలేదు.దయచేసి నా సందేహములను తీర్చి నన్నుఅనుగ్రహించండి అని కోరుకున్నాడు.

దానికి కృష్ణుడు ,” “ఉద్ధవా ! ఆనాడు యుద్ధభూమిలో అర్జునుడికి గీతను బోధించాను. ఈ నాడు నీకు ఉద్ధవ గీతను బోధించటానికి ఈ అవకాసాన్ని కలిపిస్తున్నాను. నన్ను ఏమి అడగాలనుకుంటున్నావో
తప్పకుండా అడుగు.” అని ఉద్ధవుడిని ప్రోత్సహించాడు.ఇక ఉద్ధవుడు తన ప్రశ్నలను అడగటం మొదలు పెట్టాడు.”కృష్ణా పాండవులు నీ ప్రాణ స్నేహితులు కదా!నిన్ను గుడ్డిగా నమ్మారు కూడా . నువ్వు వారి వర్తమానము ,భవిష్యత్తు తెలిసినవాడివి . అటువంటప్పుడు వారిని జూదము ఎందుకు ఆడనిచ్చావు?మంచి మిత్రుడు అలాంటి వ్యసనములను ఎక్కడన్నా ప్రోత్సహిస్తాడా ?” పోని, ఆడనిచ్చావే అనుకో ,కనీసం వారిని గెలిపించి ఆ కౌరవులకి బుద్ధి చెప్పి ఉండ కూడదా ? అది కూడా చెయ్యలేదు. ధర్మజుడు ఆస్తంతా పోగొట్టుకుని వీధినపడ్డాడు . ఆఖరికి తన తమ్ముళ్లను కూడా ఓడిపోయాడు. అప్పుడైనా నీవు అడ్డుపడి వాళ్ళని కాపాడుండచు కదా?

కౌరవులు దుర్బుద్ధితో పరమ సాధ్వి అయిన ద్రౌపదిని, జూదంలో మోసం చేసి గెలిచారు.
కనీసం అప్పుడైనా నువ్వు నీ మహిమతో పాండవులని గెలిపించలేదు… ఎప్పుడో ఆవిడ
గౌరవానికి భంగం కలిగినప్పుడు ,ఆమెను ఆఖరి క్షణంలో అనుగ్రహించావు.సమయానికి ఆదుకున్న ఆపద్భాందవుడవని గొప్ప పేరుపొందావు. కాని ముందే నీవు కలుగచేసుకుని ఉంటే ఆమెకి
నిండు సభలో జరిగిన అవమానం తప్పేది కదా .సమయానికి ఆదుకునేవాడే మంచి మిత్రుడని పించుకుంటాడు . నీవు చేసినదేమిటి స్వామి?, అని ఉద్ధవుడు ఎంతో బాధతో కృష్ణిడిని తన ఆంతర్యమేటో తెలుపమని ప్రార్ధించాడు.

నిజానికి ఈ సందేహములు మహాభారత యుద్ధం గురించి తెలిసిన వారందరికీ కలుగుతాయి. కనుక కృష్ణుడు ఎంతో ప్రేమతో ఉధవుడి ద్వారా మనందరికీ ఉద్ధవ గీతను ఈ క్రింది విధంగా బోధించాడు.“ఉద్ధవా! ప్రకృతి ధర్మ ప్రకారం అన్ని విధాలా జాగ్గ్రత్త పడేపది తగిన చర్యలను తీసుకునే వాడే గెలుపుకు అర్హుడు. దుర్యోధనుడికి జూదములో ప్రావీణ్యము లేకపోయినా ఆస్తిపరుడు. కనుక తన అర్హత ప్రకారం ఆస్తిని పణంగా పెట్టాడు.ఎంతో తెలివిగా తన మామ చేత పందెమును వేయించాడు., ధర్మరాజు మాత్రం , పందెములను నా చేత వేయించాలి అని అనుకోలేదు ,నా సహాయమును కోరలేదు.

శకుని , నేను ఆడి ఉంటె జూదము ఎవరు గెలిచేవారు? నేను కోరిన పందెమును శకుని వేయగలిగేవాడా? లేక అతను చెప్పిన పందెము నాకు పడేది కాదా ? నీవే చెప్పు ?సరే ఇదిలా ఉంచు, ధర్మరాజు అజ్ఞానంలో మరొక క్షమించరాని నేరం చేశాడు. అదేమిటంటే, “నేను చేసుకున్న కర్మ వలన ఈ ఆటలో ఇరుక్కున్నాను . కృష్ణుడికి ఈ సంగతి తెలియకూడదు ,ఇటువైపు ఎట్టి పరిస్థితిలో కూడా కృష్ణుడు రాకూడదు.” అని ప్రార్ధించాడు. దాంతో ఏమీ చేయలేక చేతులు కట్టుకుని ,తన పిలుపుకోసం ఎదురు చూస్తూ నిలబడిపోయాను.ధర్మజుడు సరే భీముడు,అర్జునుడు,నకుల సహదేవ్వులు కూడా ఓడినప్పుడు వారి కర్మ అనుకున్నారేకాని ఏ మాత్రము నా సహాయము కోరలేదు. అలాగే ద్రౌపది కూడా. దుస్సాసనుడు తనను సభలోకి ఈడ్చినప్పుడు కూడా నన్ను స్మరించకుండా నిండు సభలో అందరితో తనకు న్యాయం చెయ్యమని వాదించింది. తన బుద్ధి కుశలతలనే నమ్ముకుంది.

చివరికి తన ప్రయత్నములన్నీ విఫలమయ్యాక గొంతెత్తి నన్ను పిలిచింది, సంపూర్ణ శరణాగతితో నన్ను శరణు వేడింది. అప్పుడు వెంటనే ప్రత్యక్షమయ్యి నేను ద్రౌపదిని ఆ నాడు రక్షించలేదా? అని కృష్ణుడు ఉద్ధవుడిని తిరిగి ప్రశ్నించాడు.కృష్ణిడి సమాధానములకి ఉద్ధవుడు భక్తితో చెలించి ,కృష్ణా !అలాగైతే మాలాంటి సామాన్యులు సంగతి ఏంటి ? మేము చేసే కర్మలలో కూడా నీవు కోరితే కల్పించుకుని సహాయం చేస్తావా?అవసరమైతే మమల్ని చేదు కర్మలు చేయకుండా కాపాడుతావా? అని చక్కటి ప్రశ్న వేశాడు ఉద్ధవుడు .దానికి శ్రీ కృష్ణుడు చిన్నగా నవ్వుతూ ,”ఉద్ధవా ! మానవ జీవితం, వారు చేసుకున్న కర్మల ద్వారా సాగుతుంది. నేను వారి కర్మలను నిర్వర్తించను , వాటిలో కలుగ చేసుకోను. కేవలం ఒక సాక్షిలా గమనిస్తూ ఉంటాను అదే భగవంతుని ధర్మము “ అని వివరించాడు.

ఉద్ధవుడు ఆశ్చర్య చెకితుడై “ అయితే కృష్ణా ! మేము తప్పుదారి పట్టి పాపములను మూట కట్టుకుంటుంటే నువ్వలా దగ్గెరుండి చూస్తూ ఉంటావా? మమ్మల్ని అడ్డుకోవా ,ఇదెక్కడి ధర్మము అని ప్రశ్నించాడు. దానికి కృష్ణుడు “ఉద్ధవా ! నీ మాటలను నీవే జాగ్రత్తగా గమనించు . నీకే అర్ధమవుతుంది.భగవంతుడు నీతోనే ,నీలోనే ఉన్నాడని , నిన్ను దగ్గెరుండి గమనిస్తున్నాడని గుర్తించినప్పుడు, నీవు తప్పులు ఎలా చేయగలుగుతావు చెప్పు ?”ఈ సత్యాన్ని మరిచినప్పుడే మానవుడు తప్పు దారి పడతాడు అనర్ధాలని కొని తెచ్చుకుంటాడు . ధర్మరాజు జూదము గురించి నాకు తెలియదనుకోక పోవడమే తాను చేసిన మొదటి తప్పు. నేను అంతటా ఉన్నాను అని అతను గుర్తించి ఉంటే ఆట పాండవులకు అనుగుణంగా సాగేది “ అని ఉద్ధవుడికి చక్కగా బోధించాడు శ్రీ కృష్ణుడు.కృష్ణుడు బోధించిన మధురమైన గీతను విని ఉద్ధవుడు ఎంతో ఆనందించి తన సంశయములన్నిటినీ తీర్చినందుకు కృతజ్ఞతా భావంతో కృష్ణుడిని నమస్కరించాడు.

నీతి:

పూజలు ,ప్రార్థనలు భగవంతుడి సహాయమును కొరటానికి చేసే కర్మలే కదా! కాని, సంపూర్ణ విశ్వాసము వీటికి తోడైతే అంతటా ఆయనే కనిపిస్తాడు. భగవద్ గీతలో కూడా శ్రీ కృష్ణుడు ఇదే బోధించాడు .

యుద్ధములో అర్జునిడికి కృష్ణుడు రథ సారధిలా వ్యవహరించి అతనికి కర్తవ్యమును బోధ చేసాడే కాని , అతని బదులు స్వయంగా యుద్ధము చేయలేదు . అలాగే మనలో ఉన్న భగవంతుడిని గుర్తించి ఆయనని మన జీవిన రథసారధి చేసుకుంటే మనకి కూడా అర్జునిడిలా అన్నిట్లో తప్పక విజయం కలుగుతుంది. మన మంచి చెడులను ఆ భగవంతుడే చూసుకుంటాడని నమ్మాలి. ఆ నమ్మకమే మనని అన్ని వేళలా కాపాడుతుంది!
http://patriotsforum.org/uddhav-gita-illuminative-dialogue-between-uddhav-and-shri-krishna-why-he-did-not-protect-pandavs/

https://saibalsanskaar.wordpress.com/2015/09/29/uddhava-gita-beautiful-conversation-between-krishna-and-uddhava/

పాడు బడ్డ దేవాలయము

 

విలువ: ధర్మము
ఉప విలువ : ఐకమత్యము

 

temple.png

అనగనగా ఒక పాడుబడ్డ గుడిలో ముగ్గురు సన్యాసులు కూర్చుని ఆ మందిరము అంత జనసంచారము లేకుండా మూలబడి ఉండటానికి కారణం ఏమై ఉంటుందో అని చర్చించుకుంటున్నారు .

మొదటి సన్యాసి “ఇక్కడి పూజారులు భక్తి శ్రద్ధలతో పూజలు చేయకపోవటం వల్ల దేవతలకు ఆగ్రహం కలిగి వారి మహిమలను చూపటంలేదేమో. అందుకే భక్తులు గుడికి రావటం మానేసుంటారు!” అని అన్నారు.

రెండవ సన్యాసి ,” దేవాలయ అధికారులు గుడిని పట్టించుకోటం మానేసుంటారు, దాంతో గుడి పరిస్థితిని చూసి భక్తులు రావటం తగ్గించుంటారు” అని తన అభిప్రాయం వ్యక్తం చేశారు .

ఇక మూడవ సన్యాసి ,” ఇక్కడ నివసించే అర్చకులకి అధికారులకి పడకపోవటం వలన , విధి నిర్వహణ క్రమంగా సాగకపోవటం వలన ఎవరూ రావటం లేదేమో !” అన్నారు.

ఈ విధంగా కొంత వాదన జరిగిన తరువాత , వారు అక్కడే కొన్నాళ్ళు నివసించి వారిలో ఎవరి అభిప్రాయం సరైనదో తేల్చుకుందామని నిశ్చయించుకున్నారు. మొదటి సన్యాసి భక్తి శ్రద్ధలతో పూజలని , విధులని క్రమం తప్పకుండా భక్తి , శ్రద్ధలతో చేయటం మొదలు పెట్టారు. రెండవ సన్యాసి తగిన మరమ్మత్తులు చేయించి గుడిని శుభ్రపరిచారు . ఇక మూడవ సన్యాసి గుడి గురించి ప్రచారం చేయటం మొదలు పెట్టారు. కొంత కాలానికి దేవాలయం చుట్టు పక్క ప్రాంతాలలో ప్రసిద్ధి పొందింది.భక్తులు కూడా ఎక్కువ సంఖ్యలో రావటం మొదలు పెట్టారు.

దాంతో ముగ్గురు సన్యాసులలో మళ్ళీ అభిప్రాయ బేధాలు మొదలయ్యాయి. ఒక సన్యాసి తన సేవలను మెచ్చి దేవతలు అనుగ్రహించారని , కాదు నా శ్రమ వలనే గుడి వైభవం తిరిగి వచ్చిందని మరొక సన్యాసి ,కానే కాదు తను చేసిన ప్రచారాల వలనే గుడి ఇంత ప్రసిద్ధిని పొందిందని, ఇలా ఎవరికి వారు తమ గొప్పలు చెప్పుకోటం మొదలు పెట్టారు .ఇలా వారిలో వారు కొట్టుకుంటూ గుడిని మళ్ళీ పట్టించుకోవటం మానేశారు. క్రమంగా మందిరం మళ్ళీ పాడు బడ్డ దేవాలయంలా తయారైంది.

ఈ విధంగా సన్యాసులు దీనంతటికీ కారణం, ఆలయ అధికారుల మధ్య ఐకమత్యము లేకపోవటమే అని తెలుసుకున్నారు.
నీతి :
అహంకారము ఐకమత్యాన్ని ,సామరస్యాన్ని దూరం చేస్తుంది. దాని వలన మానవ సంబంధాలు దెబ్బతింటాయి. బంధాలకంటే అహంకారానికి ,సొంత లాభములకి విలువను ఇచ్చినప్పుడు మనకి దగ్గెరయిన వారు దూరమవుతరారు.ఈ కథలో లాగా ఐకమత్యం లేకుండా చేసే పనులకి సార్థకత ఉండదు. అందుకని పంతాలని,పట్టింపులని పక్కన పెట్టి కలిసి మెలిసి ప్రేమతో జీవిస్తూ ఆనందాన్ని పంచుదాము.

https://amritham99.wordpress.com/page/6/

https://saibalsanskaar.wordpress.com/2015/09/29/the-neglected-temple/

సమయస్ఫూర్తితో కూడిన చక్కటి ఆలోచన

విలువ – ఆత్మ విశ్వాసము
అంతర్గత విలువ — సమయస్పూర్తి

pebble-2
ఈ కథ ఇటలీ దేశంలో, ఒక చిన్న గ్రామంలో జరిగింది.
ఒక వ్యాపారి, తన ఊరిలోని ఒక షావుకారి వద్ద, డబ్బు అప్పు చేశాడు. వయసులో షావుకారు ముసలి వాడు . అందంగా కూడా ఉండడు.  షావుకారి కన్ను,వ్యాపారి అందమైన కుమర్తె మీద పడింది. అతనికి ,ఆమెను వివాహం చేసుకోవాలని కోర్కె కలిగింది. అందుకని షావుకారు, వ్యాపారితో “ఓ వ్యాపారి!  నీవు నీ కుమార్తెను నాకు ఇచ్చి వివాహం చేస్తే, నీ అప్పు విడిచి పెడతాను ‘ అని చెప్పాడు. ఈ మాట విన్న వ్యాపారి మరియు అతని కుమార్తె ఆశ్చర్యపోయారు .

అంతేకాకుండా షావుకారు వ్యాపారితో  ఈ విధంగా బేరమాడాడు,’నేను ఒక సంచీలో ఒక తెలుపు రాయి , ఒక నలుపు రాయి ఉంచుతాను. మీ అమ్మాయి నలుపు రాయి తీస్తే, తను నన్ను వివాహం చేసుకోవాలి, అప్పుడు  నీ అప్పు విడిచి పెడతాను. ఆమె తెలుపు రాయి తీస్తే, నన్ను వివాహం చేసుకోనక్కరలేదు , అప్పుడు కూడా నీ అప్పును విడిచి పెడతాను. మీ అమ్మాయి దీనికి ఒప్పుకోక పోతే నిన్ను జైలుకి పంపిస్తాను ‘. అని చెప్పాడు.

ఇలా మాట్లాడుతూ షావుకారు, వ్యాపారి తోటలోని రెండు గులక రాళ్ళను  ఒక సంచీలో వేశాడు. ఎంతో చురుకైన ఆ వ్యాపారి కూతురు, షావుకారు దుర్బుద్ధితో సంచీలో రెండూ నల్ల రాళ్ళనే  వెయ్యటం చూసింది. ఆ అమ్మాయి స్థానంలో గనక ఉంటే తప్పించుకోటానికి  మీరు ఏం చేసేవారు ? ఆ అమ్మాయికి ఏమి సలహా ఇచ్చేవారు ?

జాగ్రత్తగా ఆలోచిస్తే కింద వివరించబడ్డ  మూడు అవకాశలు కనిపిస్తాయి.

1. ఆ అమ్మాయి సంచీలోనించి  రాయి తీయడానికి ఒప్పుకోకూడదు.
2. సంచీలో  రెండూ కూడా నలుపు రంగు రాళ్ళే ఉన్నాయని చూపించి, షావుకారు మోసగాడు అని నిరూపించాలి.
3. తప్పదు గనక సంచీలో నుండి నల్లని  రాయినే తీసి,ఆ షావుకారిని పెళ్లి చేసుకుని  తన తండ్రిని అప్పు నుంచి, జైలు నుంచి కాపాడాలి. ఈ విధంగా  తండ్రిని కాపాడటం కోసం తన జీవితాన్ని త్యాగం చెయ్యాలి.

ఇంతకి ఈకథలోని అమ్మాయి ఏమిచేసిందంటే…

సంచీ లోనించి ఒక రాయిని తీసి, సరిగ్గా చూడకుండా, జారిపోయినట్టు నటించి , నేల  మీద మిగతా రాళ్ళ మధ్యలో పడేసింది. వ్యాపారి చేసిన మోసం గురించి తెలియనట్లు ,”పొరపాటు అయింది, క్షమించమని వ్యాపారిని కోరింది . సంచీలో ఏ రంగు రాయి మిగిలిందో చూస్తే, నేను ఇంకో రంగు రాయి తీసినట్టు  తెలుస్తుంది కదా “అని అంది. సంచీలో నల్ల రాయి ఉంది కాబట్టి, అమ్మాయి తెల్ల రాయి తీసినట్టు అయింది. ఇది చూసిన షావుకారు తన నిజాయితీని నిరూపించుకోలేకపోయాడు. ఈ విధంగా కథలోని అమ్మాయి కష్టమైన సందర్భాన్ని కూడా, తెలివిగా తనకు అనుకువుగా మార్చుకుంది.

ఈ కథ సమయస్ఫూర్తితో కూడిన ఆలోచనా శక్తికి ,సాధారణమైన ఆలోచనా శక్తికి కల బేధాన్ని తెలియచేస్తుంది.

నీతి:
జీవితంలో చాలా కష్టమైన పరిస్థితులు వస్తాయి, కానీ వాటిని జాగ్రత్తగా, తెలివిగా ఎదురుకోవడం నేర్చుకోవాలి. ఎటువంటి క్లిష్ట పరిస్థితినైనా భయపడకుండా ,కంగారు పడకుండా ప్రశాంతమైన మనసుతో ,తెలివిగా ఎదురుకోవాలి.  

 

https://saibalsanskaar.wordpress.com/2015/09/22/thinking-out-of-the-box/

http://quintessentiallysq.blogspot.sg/2011/02/story-of-two-pebbles.html

 

గర్వానికి గుణపాఠము

51667327-3FFB-4085-8E24-CBCC53772AFB
విలువ — అహింస
అంతర్గత విలువ — శాంతము
ఈ కథ మహాత్మా గాంధి గారిది. వారు భారత్ దేశానికి స్వాతంత్య్రం తెచ్చిన వారు. అహింసకి  ప్రాధాన్యత ఇచ్చిన వారు.
ఒకసారి గాంధీ గారు, ఓడలో ఇంగ్లాండ్ కి ప్రయాణము చేస్తున్నారు.
అదే ఓడలో,  వయసులో ఉన్న ఒక యూరోపియన్  కూడా ప్రయాణము చేస్తున్నాడు . అతను , గాంధీ గారి ని చూసి “బట్ట తల, పళ్ళు ఊడిపోయిన, ఈ ముసలి వాడు, ఇంగ్లాండ్ ఎందుకు వెళ్తున్నాడు ?’ అని అనుకున్నాడు.
అంతే కాకుండా అతను గాంధీగారిని, కించపరుస్తూ , ఫోటోలు తీసి, వాటిమీద, హాస్యంగా వ్రాసి, వెళ్ళి గాంధీ  గారికి ఇచ్చి, ‘ఇవి మీరు ఉంచుకోండి మీకు ముందుముందుగా పనికి రావచ్చు , ఉంచుకోండి ‘ అని అన్నాడు.
గాంధీ గారు, వాటన్నిటినీ  వివరంగా చూసి, అతని దెగ్గిరకి వెళ్ళి చిరునవ్వుతో ‘మీరు చెప్పినట్టు అన్నిటినీ చూశాను కాని , వాటిల్లో  పేపర్ క్లిప్ తప్ప ఉపయోగకరమైనవి నాకు ఏమీ కనిపియ్య లేదు  కనుక  క్లిప్ ని మటుకే ఉంచుకుని ఫోటోలు తిరిగి ఇచ్చేస్తున్నాను.”అని చెప్పారు.
గాంధీ గారి, తెలివితేటలు, వినయం చూసి  ఆ మనిషి సిగ్గుతో తల ఒంచుకున్నాడు.ఇంక ఎప్పుడూ ఎవరినీ  ఇలా హేళన చేయ  కూడదు ,అని అనుకున్నాడు. అప్పటి నుండి
జాతి ,మత ,రంగు ,రూపు మొదలగు బేధములను పక్కన పెట్టి అందరినీ సమానంగా గౌరవించడం అలవాటు చేసుకున్నాడు.
నీతి:
ప్రతి సందర్భంలో శాంతంగా, వినయంగా ఉండడం నేర్చుకోవాలి. ప్రతి మనిషిని, గౌరవించడం, అర్థంచేసుకోవడం నేర్చుకోవాలి. ఎవరినీ హేళాన   చెయ్యకూడదు.గర్వం మంచిది కాదు , అది ఇతరులని బాధ పెట్టి మనకి చెడ్డ పేరు తీసుకొస్తుంది .