మంచి ఆలోచన –మంగళప్రదము, చెడు ఆలోచన — పతనానికి హేతువు

విలువ — సత్యం
అంతర్గత విలువ — నిర్మలమైన ఆలోచన / మనసు. అభయం

పాండవ వనవాసం కథ మన అందరికి తెలిసిందే !

శ్రీకృష్ణుడు వనవాసములో ఉన్న పాండవులను పలకరించడానికి అరణ్యానికి వెళ్ళి వారితో ఒక రాత్రి గడిపారు. పాండవులు వనవాసకాలంలో ఎన్నో కష్టాలను అనునుభవించారు.

ద్రౌపది కూడా వారితో ఉండటంవల్ల రోజూ ఒక్కళ్ళ తరువాత ఒకళ్ళు రాత్రంతా నిఘా చేసేవారు. ఆ రోజు రాత్రి ,కృష్ణ పరమాత్మ కూడా ఒక గంట నిఘా చేయడానికి ఒప్పుకున్నారు.ధర్మరాజు ఆశ్చర్యంతో ‘కృష్ణా !మీరు లోకపాలకులు ! ప్రపంచంలో అందరినీ కాపాడేవారు . అటువంటప్పుడు మీరు కూడా ఒక గంట నిఘా చెయ్యడంలో అర్ధము ఏమిటి !మీకు తెలియని విషయం కాదు అయినప్పటికీ చెప్పడం నా బాధ్యత ! ఈ పరిసరాలలో ఒక రాక్షసుడు ఉన్నాడు. ఆ రాక్షసుడితో మీరు జాగ్రత్తగా ఉండండి. నేను, నా అన్నదమ్ములు , వాడి వల్ల చాలా బాధ పడుతున్నాము. కృష్ణా మీరు మా అతిథి,మా క్షేమ సమాచారాన్ని కనుక్కోవడానికి వచ్చారు.కనుక మీరు విశ్రాంతి తీసుకోండి. మిమ్మల్ని ఇబ్బంది పెట్టడం మాకు ఇష్టంలేదు. దయచేసి మీరు నిఘా చేయకండి.” అని బ్రతిమాలారు. ‘

దానికి జవాబుగా కృష్ణ పరమాత్మ ‘ నా దైవత్వాన్ని మీరు ఇంతే అర్ధం చేసుకున్నారా ధర్మరాజా ! ఏ రాక్షసుడు కూడా నన్ను ఏమి చెయ్యలేడు. కనుక నన్ను కూడా ఒక గంట నిఘా చెయ్యనివ్వండి” అని అన్నారు.

ఒక గంట నిఘా చేసి కృష్ణుడు చిరునవ్వుతో అక్కడ ఉన్న బండరాయి పైన కూర్చున్నాడు.ఆయన తరవాత అర్జునుడు నిఘా చెయ్యాలి. అర్జునుడు శ్రీ కృష్ణుని చెంతకి వచ్చి ‘రాక్షసుడు మిమ్మల్ని తినేస్తాడేమో అని ఎంతో భయపడ్డాను.ఒక వేళ అతనిని మీరే హత మార్చారా ?”అని అడిడాడు.

ఆ ప్రశ్నకి శ్రీ కృష్ణుడు,” ఈ విధంగా జవాబు ఇచ్చారు ‘ నేను రాక్షసులని, పిశాచులని సృష్టించలేదు. అటువంటప్పుడు లేని ఆ రాక్షసులు ఎలా ప్రత్యక్షమవ్వగలరు చెప్పు ?”మీరు ఉన్నాయి అనుకునే రాక్షసులు , మీలో దాగి ఉన్న — కోపము,పగ , ద్వేషము, అసూయ వంటి దుర్భుద్ధుల యొక్క రూపాలు .,మానసిక భయం వల్ల లేని పిశాచాలు,దయ్యాలు ఉన్నాయని ఊహించి మీ బాధలకి ఏవ్ కారణమేమి ఊహించుకుంటున్నారు. నిజానికి భగవంతుని సృష్టిలో దయ్యాలు భూతాలే లేవు! కేవలం ఒక మనిషే తాను పడే బాధలకి గాని,ఇతరులు పడే బాధలకి కానీ కారణం కాగలడు . వేరే ఏ కారణముల లేవు!

కృష్ణుడి మాటల వెనక ఉన్న సత్యాన్ని గ్రహించిన,అర్జునుడు ,ఎంతో కృతజ్ఞతతో కృష్ణుడి పాదాల మీద పడి నమస్కరించాడు. అంతేకాకుండా అప్పటినుండి దయ్యాలకి భయపడటం మానేశాడు.

నీతి :
మంచి చెడు రెండూ కూడా మనిషి చేసే కర్మల వల్ల పొందే ఫలితాలే. యద్భావం తద్భవతి అంటారు. మనము ఏది ఎక్కువగా తలుస్తాము అదే అవుతాము. చాలా వరకు సమస్యలు మానసిక భయాల వల్ల కలిగేవే. ఈ భయాలను అధిగమించి మనలోని ఆత్మవిశ్వాసాన్ని బలపరుచుకుంటే మనని ఏ శక్తులు బాధపెట్టలేవు.

అరుణి భక్తి

విలువ     :    ధర్మ 

ఉప విలువ :   గురువు పట్ల శిష్యునికి ఉండవలసిన ప్రేమ ,భక్తి . 

                        పూర్వం పాంచాల దేశంలో ధౌమ్యుడు అనే ఒకఋషికి  ఆరుణి అనబడే అంకిత భావం గల మంచి శిష్యుడు ఉండేవాడు. ఆరుణి  గురువు ఆశ్రమంలోనే  ఉంటూ నిత్యం ఆశ్రమం లో జరిగే కార్యక్రమములు  అన్నింటిలో పాల్గొని తన సేవలను అందిస్తూ గురువుగారి వద్ద దివ్యజ్ఞానమును పొందాలని అభిలషించేవాడు. 

                    ఒక రోజున చలి చాలా తీవ్రంగా ఉన్నది. ఆ రోజన ఆరుణి అడవి నుంచి సేకరించిన  కట్టెలను ఆశ్రమానికి తీసుకొస్తున్నాడు .  ఆశ్రమంలో తన గురువుగారి పొలం పక్కనుంచి వస్తూ పొలం గట్టున ఉన్న కాలువ ఒడ్డుకు గండి పడటం గమనించాడు . అలా గండి పడటం వలన

 పొలంలో నీరంతా బయటకు పోతున్నది. అలా మొత్తం నీరంతా పొతే నీరు లేక పొలం ఎండిపోతుంది ,పంట పూర్తిగా నష్టమైపోతుంది.  ఆరుణి ఈ విధంగా ఆలోచించాడు“ఇపుడు నేను ఏమి చేయాలి? నేను గండి పూడ్చటం కోసం ఇక్కడ ఉండిపోతే ఆశ్రమానికి కట్టెలు చేర్చలేను. కట్టెలు అందించలేకపోతే హోమం  లేక, ఆశ్రమం లో  అంతా చల్లగా అయిపోతుంది. అందువల్ల నేను త్వర,త్వరగా ఆశ్రమానికి వెళ్ళి  కట్టెలు ఇచ్చేసి మళ్ళీ  తిరిగి వచ్చి ఈ కాలువ గట్టును బాగు చేస్తాను.” 

                     ఈ లోగా ఆశ్రమంలో గురువుగారు పిల్లలకు పాఠాలు నేర్పటానికి సిద్ధంగాకూర్చుని ఉన్నారు . ఆరుణి  పాఠం నేర్చుకోవటానికి ఇంకా రాలేదు. ఇంతలో ఆరుణి హడావుడిగా వచ్చి ఆశ్రమంలో కట్టెలు అందచేసి గురువుగారికి కాలువ గండి పడిన విషయాన్ని చెప్పి వెంటనే తిరిగి పొలం దగ్గరకి వెళ్ళాడు.  అంత  భాద్యత గల శిష్యుడిని చూసి గురువు ధౌమ్యుడు చాలా ఆనందించాడు. 

                   వేగంగా పొలానికి తిరిగి వెళ్ళిన   ఆరుణి కాలువకు పడిన గండిని పూడ్చడానికి కొన్ని కట్టెలను  ,మట్టిని అడ్డుపెట్టాడు. అయినాకాని  నీరు కారిపోవడం ఆగలేదు. నీరు బాగా వేగంగా,ఉధృతంగా   ఉండటం వలన ఆరుణి కట్టిన తాత్కాలిక ఆనకట్ట కొట్టుకు పోయింది. 

ఆరుణికి ఏం చేయాలో తోచలేదు.  సమయం వ్యవధి తక్కువగా ఉంది. ఆ నీటిని ఆపటం ఎలాగో ఆరుణికి అర్థం కాలేదు. అతనికి వెంటనే ఒక ఆలోచన స్ఫురించింది  . నీరు కాలువ నుండి బయటికి పోకుండా ఆపటానికి  అతనికి ఒక ఉపాయం తోచింది. ఇంతలో సాయంకాలం అయింది, చీకటి పడింది. ఆరుణి  ఇంకా ఆశ్రమానికి తిరిగి రావకపోవటంతో ఆశ్రమంలో అందరూ కంగారు పడసాగారు. ధౌమ్యుడు తన శిష్యులందరితో కలిసి ఆరుణి ని వెదకటానికి బయలుదేరాడు. పొలం వద్దకు వెళ్ళి  “ఆరుణి !” అంటూ గట్టిగా  ధౌమ్యఋషి పిలిచారు. అప్పుడు ఆయనకు  బలహీనంగా ఉన్న ఒక గొంతు “ఇక్కడ ఉన్నాను గురువుగారు”అనటం వినిపించింది. అందరూ ఆ ధ్వనివినపడిన వైపుగా పరిగెత్తారు. తీరా చూస్తే నీరు బయటకు పోకుండా ఆరుణి ఆ కాలువ గండికి అడ్డముగా పడుకునున్నాడు. నీటిని ఆపటం అసాధ్యం కావటంతో , తానే  స్వయంగా  గండికి  అడ్డంగా పడుకున్నాడు అని గురువుగారికి అర్ధమైంది . శిష్యులంతా కలిసి ముందుగా, ఆరుణిని ఆ గడ్డ కట్టించే ఆ చల్లని నీటి నుండి  బయటకు  లాగేసారు.  కాలువ  గండిని  మనం కలిసి  పూడ్చివేద్దాం …  విచారించవద్దు “ఆరుణి “ అన్నారు  శిష్యులంతా .           

                 ఆరుణితో “,  బిడ్డా ! ఈ పంట కంటే నీవే విలువైనవాడివి”,అని  అన్నారు గురువుగారు . ఆరుణిని ఒక కంబళి లో వెచ్చగా చుట్టి ఆశ్రమానికి తీసుకొచ్చారు . ఆరుణి ని దగ్గరకు తీసుకుని  అతనిని  ఆశీర్వదిస్తూ ధౌమ్యుడు ,”గురువు పట్ల నీకు గల సాటిలేని భక్తి వినమ్రత నీకు శాశ్వత కీర్తిని ప్రసాదిస్తాయి” అన్నారు . 

నీతి :  గురువు అనుగ్రహాన్ని పొందటం కోసం ఆరుణి తన గురువు పట్ల చూపిన భక్తి , వినయం  సాటిలేనివి . గురువు మెచ్చుకునే  గుణాన్ని అభివృద్ధి చేసుకోవాలంటే ఎటువంటి గట్టి ప్రయాతాన్ని చేయాలో  దీన్ని బట్టి మనకి అర్థం అవుతుంది. ఇటువంటి గుణానికి  నిదర్శనం ,ఉదాహరణ ఏమిటంటే మన తల్లి తండ్రులను ,గురువులను గౌరవించటం . 

https://saibalsanskaar.wordpress.com/2016/06/02/arunis-devotion/

పోస్ట్ మాన్ — చిన్న పాప.

విలువ :       ప్రేమ .  

ఉప విలువ :  కరుణ ఇతరుల అవసరముల పట్ల సున్నితమైన స్పందన . 

                 ఒక పోస్ట్ మాన్ ఒక ఇంటి గుమ్మం వద్ద నిలబడి “ఉత్తరం వచ్చింది” అని చెపుతూ తలుపు తట్టాడు . వస్తున్నాను అంటూ ఒక చిన్న పిల్ల గొంతు అతనికి వినిపించింది. కానీ మూడు నాలుగు నిమిషములు గడిచినా ఎవ్వరూ బయటకి రాలేదు. కొంచం  చిరాకు పడుతూ  పోస్ట్ మాన్ “దయచేసి ఎవరన్నా తొందరగా బయటకు వచ్చి ఉత్తరం తీసు కోండి. అని గట్టిగా అరిచాడు. “ పోస్ట్ మాన్! దయచేసి ఆ ఉత్తరం తలుపు క్రింద పెట్టి వెళ్ళు. నేను వస్తాను అంటూ మళ్ళీ ఒక చిన్నపాప గొంతు వినిపించింది.  ఇది  “రిజిస్టర్ ఉత్తరం  కావటం చేత ఎవరైనా సంతకం చేసి తీసుకోవాలి “ అని పోస్ట్ మాన్ తిరిగి జవ్వాబ్య ఇచ్చాడు.  . సుమారు ఆరు లేక ఏడు నిమిషముల తరువాత తలుపు తెరుచుకుంది. అంత  ఆలస్యంగా తలుపు తీసినందుకు చాలా కోపం వచ్చిన  పోస్ట్ మాన్ ఆ తలుపు తీసిన వ్యక్తిని గట్టిగా మందలించాలనుకున్నాడు.  కాని  తలుపు తీసిన వ్యక్తిని చూసి నిర్ఘాంత  పోయిన అతనికి నోట మాట రాలేదు. పాదాలు లేని ఒక చిన్న పాప మోకాళ్ళమీద ప్రాకుతూ ఉత్తరం తీసుకోవటానికి  వచ్చి తలుపు తీసింది . పోస్ట్ మాన్ మౌనం గా ఉత్తరాన్ని  పాపా చేతికి అందించి తనకి కోపం వచ్చినందుకు  బాధ పడుతూ వెళిపోయాడు. . 

                    ఉత్తరంవచ్చినప్పుడల్లా పోస్టుమాన్ ఆ ఇంటికి  వెళ్ళి  పాప తలుపు తీసి ఉత్తరం తీసుకొనేవరకు విసుగు లేకుండా వేచి ఉండేవాడు. ఆ విధంగా జరుగుతుండగా దీపావళి పండుగ రాబోతున్నది.  చిన్న పాప  ,ఆ పోస్ట్ మాన్ ఎప్పుడు  వచ్చినా చెప్పులు వేసుకోకుండా రావటం  గమనించింది. ఒకసారి పోస్ట్ మాన్ ఉత్తరం ఇవ్వటానికి వచ్చినప్పుడు నేలమీద అతని పాద ముద్రలు బట్టి అతని పాదాల కొలతలను  తీసుకొందితీసుకుంది. దీపావళి పండుగ ముందు రోజు ,ఉత్తరం ఇవ్వటానికి పోస్ట్ మాన్ వచ్చినప్పుడు ఆ పాపాప  పోస్టుమాన్ తో “అంకుల్ ! ఇది నీకు దీపావళి కి నేను ఇస్తున్న బహుమానం అంటూ ఒక పొట్లం అతనికి ఇచ్చింది. “నువ్వు నా కూతురు లాంటి దానవు . నేను నీదగ్గర బహుమతి ఎలా తీసుకుంటాను అంటూ పోస్ట్ మాన్ పాపని వారించాడు . కానీ పాప చాలా పట్టు పట్టడం  వలన కాదనలేక ఆ పొట్లాన్ని ఇంటికి తీసుకెళ్లాడు.  ఇంటికి వెళ్ళి  ఆ పొట్లం విప్పినప్పుడు అందులో ఉన్న బూట్ల జత ను (షూస్ ) ను చూసి అతని కళ్ళు కన్నీటితో నిండిపోయాయి. ఎందుకంటే ఇన్నేళ్ళ   జీవితం లో అతను  చెప్పులు లేకుండా ఇంటింటికి తిరిగి ఉత్తరాలు ఇస్తున్నా  ఆ విషయాన్ని ఇంతవరకు ఎవ్వరూ గుర్తించలేదు.

          నీతి :  

                      ఇతరుల బాధను గుర్తించి సున్నితంగా స్పందించి   ,వారి బాధను తమదిగా భావించి పంచుకునే ప్రయత్నం చేయటం అనేది మానవత్వపు లక్షణం. ఈ లక్షణమే లేకపోతే మానవుడు మానవుడు అనిపించుకోలేడు. 

                సున్నితత్వము,సానుభూతి అనే ఆభరణాలను ప్రసాదించవలసిందిగా మనం ఆ భగవంతుడిని  ప్రార్ధించాలి . అటువంటి లక్షణము ఉంటేనే  ,మనము  ఇతరులు భాదలలో ఉన్నప్పుడు వారి బాధను తగ్గించటంలో మనం కొంత సహాయం అందించ గలుగుతాము. 

https://saibalsanskaar.wordpress.com/2016/05/06/postman-and-the-little-girl/

నిష్కళంక మైన ప్రార్థన — భగవంతుడి సాక్షాత్కారం.

saibalsanskaar telugu

sincere

విలువ — ప్రేమ

అంతర్గత విలువ — భక్తి , సేవ.

మహాభారతంలో ద్రౌపదిని ఎలా అవమానించారో మనకి తెలుసు.

దుశ్శాసనుడు   బలవంతంగా  ద్రౌపదిని,జుట్టు పట్టుకుని ఈడ్చుకు వచ్చి  , సభలో ద్రౌపది  భర్తల మధ్య , పెద్ద వాళ్ళ మధ్య అవమానిస్తాడు. ద్రౌపది  ఒంటిమీద ఉన్న చీర కూడా తియ్యడానికి ప్రయత్నిస్తాడు.

ఈ  అవమానాన్ని అందరూ చూస్తూ ఉండిపోయారు.

ద్రౌపది కృష్ణుడిని  ‘ ద్వారకవాసీ నన్ను వచ్చి రక్షించు ‘ అని ప్రార్థించింది.

దుశ్శాసనుడు  ద్రౌపది చీర బలవంతంగా తీసే ప్రయత్నం చేస్తున్నపుడు  వెంటనే  ద్రౌపదిని రక్షించడానికి, కృష్ణుడు చీర రూపంలో ప్రత్యక్షమయ్యాడు. ద్రౌపదిని నిండుగా కప్పి,దుశ్శాసనుడు తీసేకొద్దీ చీరలు వచ్చేలా చేసాడు.

ద్రౌపదిని రక్షించడానికి ఒక కారణం ఉంది.

ఒక రోజు కృష్ణుడు చెరుకు కోస్తున్నపుడు, వేలు తెగుతుంది. రక్తం కారిపోతోంది.  అక్కడ ద్రౌపది, రుక్మిణి, సత్యభామ ఉంట్టారు.

రుక్మిణి కట్టు కట్టడానికి, పాత గుడ్డ  తీసుకునిరావడానికి వెళుతుంది.

సత్యభామ మందు తీసుకుని రావడానికి ఇంటికి వెళుతుంది.

కానీ ద్రౌపది తన చీర కొంగుని చింపి కృష్ణుడి వేలికి కట్టు కడుతుంది. ద్రౌపది భక్తిని చూసి కృష్ణుడికి చాలా ఆనందం కలుగుతుంది.

ద్రౌపది చేసిన ఈ సేవకి కృష్ణుడు, తను పిలవగానే కష్టంలో వెళ్ళి ఆదుకుంటాడు.

నీతి.

భగవంతుడు మన భక్తిని, మనం చేసిన సేవని ఎన్నడూ మరిచిపోడు.

మనకి కావాల్సిన సమయంలో తప్పకుండా వచ్చి సహాయపడతాడు.

https://saibalsanskaar.wordpress.com/2015/06/12/god-responds-to-sincere-prayers/

https://m.facebook.com/neetikathalu

View original post

పోయిన సూదిని వెతకటం.

విలువ  :  సత్యం. 

ఉపవిలువ :   ధ్యానం ,  అంతర్దృష్టి (అంతరంగం లో కి చూసుకోవటం). 

         గొప్ప అద్వైత సిద్ధాంత గురువైన జగద్గురువు  శ్రీ ఆది శంకరాచార్యులవారు ఒక రాత్రి వేళ తన చిన్న కూటీరం ముందు రహదారి పైన ఆతృత గా ఏదో వెతకసాగారు. బిక్షాటన ముగించుకువచ్చిన శిష్యుడు తన గురువుగారు ఏదో వెతుకుతూ ఉండటం చూసి,

“ఆచార్య ! ఈ రాత్రి వేళ మీరు ఇలా వీధిలో దేనికోసం వెతుకుతున్నారు ?”అని అడిగాడు. నా సూది కనపడుటలేదు దానికోసమే వెతుకుతూ ఉన్నాను అని చెప్పారు శంకరాచార్యులవారు . 

  శిష్యుడు కూడా ఆయనతో పాటు వెతకటం మొదలు పెట్టి కొంతసేపటికి గురువుగారు అది మీరు ఎక్కడ పడవేసుకున్నారో గుర్తు చేసుకోవటానికి ప్రయత్నించగలరా ?అని అడిగాడు. “ఔను గుర్తుంది! కూటీరంలో నేను పడుకునే పక్క దగ్గరే పడిపోయింది, ఆ సూది”, అని చెప్పారు. గురువుగారు చెప్పిన ఈ వింత సమాధానంతో ఆశ్చర్యంతో నివ్వెర పోయిన శిష్యుడు “ఆచార్య సూది కూటీరంలో  పడిపోయిందని అన్నారు కదా ,మరి దానికోసం బయట వెతుకుతున్నారేమిటి? అని అడిగాడు.  శంకరాచార్యులవారు, ఎంతో అమాయకంగా “ఇంట్లో దీపంలో తైలం అయిపోవటం వలన లోపల అంతా చీకటిగా ఉంది అందుకే బయట వెలుతురులో వెతుకుతున్నాను అని చెప్పాడు . వస్తున్న నవ్వును ఆపుకుంటూ, ఆ శిష్యుడు ఇంట్లో సూదిని పోగొట్టుకుని బయట దానికోసం వెతకాలన్న ఆలోచన మీకు ఎలా వచ్చింది ?అని శిష్యుడు అడిగాడు. శిష్యుడు వైపు చూసి శంకరాచార్యులవారు నవ్వారు. ఆచార్యులవారు చేస్తున్న ఈ తికమక పనికి వెనుక గల ఉద్దేశ్యం శిష్యుడికి ఇప్పుడు చక్కగా అర్థం అయింది. 

           మనం కూడా చేస్తున్న పని అదే కదూ, ఎంతో దూరంగా ఉన్న దేవాలయాలకు, ఎత్తయిన  పర్వతాలపైకి వెళ్లి మన లోనే ఉన్న దైవాన్ని , అక్కడ వెతకటానికి ప్రయత్నిస్తుంటాము. లోపల పోగొట్టుకున్నదానిని బయట వెతకటానికి ప్రయత్నిస్తూ ఉంటాము. ఎందువలన? ఎందుకంటే లోపల గాఢాంధకారం అలుముకొని ఉన్నది కనుక . 

 నీతి : మనలోనే ఉన్నజ్ఞాన  దీపాన్ని వెలిగించుకుని అక్కడే మనలోనే ఉన్న నిధిని కనుగొనే ప్రయాతాన్ని చేయాలి . మనం ఎన్నో పూజలు చేస్తుంటాము తీర్థ యాత్రలు చేస్తుంటాము . ఇంకెన్నో పనులను, దేవుడిని వెతకటానికి చేస్తుంటాము. కానీ మనమంతా బయట వెతకటానికి ప్రయత్నిస్తున్న దేవుడు మనలోనే ఉన్నాడు. ఆ దేవుడిని లోపల వెతికే  ప్రయత్నం మనం చాలా అరుదుగా చేస్తుంటాము. 

          అయితే ఇలా లోపల వెతకటానికి కూడా ఆ భగవంతుని అనుగ్రహం కూడా ఉండాలి. దానితో పాటు లోపల ఉన్న దివ్యత్వాన్ని తెలుసుకోవాలన్న ఆర్తి కూడా ఉండాలి. మనలో నిజమైన ఆర్తి ఉంటే  దయామయుడైన భగవంతుడు మన వద్దకే ఒక సద్గురువును పంపి మనలని  ఆత్మజ్ఞాన మార్గము వైపునకు నడిపిస్తాడు. ఇక్కడ గమనించవలసిన ముఖ్యమైన విషయం ఏమిటంటే గురువుయందు పరిపూర్ణమైన విశ్వాసం ,గురువు ఉపదేశించిన మార్గమును వినయంగా అనుసరించటం ,గురువు చెప్పింది చెప్పినట్లు ఆచరించటం ఉత్తమ శిష్యుల  కర్తవ్యం .  అప్పుడే  మనలోని  దైవాన్ని మనం గుర్తించి మనలను మనం తెలుసుకోగలుగుతాము . 

https://saibalsanskaar.wordpress.com/2016/04/27/in-search-of-a-lost-needle/

మూలము: Facebook-KRIYA YOGA TECHNIQUES BY LAHIRI MAHASHAYA

కృతజ్ఞత విధి వ్రాతను కూడా మార్చగలదు.

విలువ :  శాంతి  

ఉప విలువ : కృతజ్ఞత. 

ఒక ఎడారిలో ఒక చిన్న పిట్ట పక్షినివసిస్తూ ఉండేది. ఆ ఎడారిలో ఎటువంటి పచ్చదనమూ లేకపోవటం వలన ఆ చిన్న పక్షి మండే ఇసుకలో రోజంతా గెంతుతూ ఉండేది. ఒక రోజున ఒక దేవదూత భగవంతుని దగ్గరకు వెళుతూ త్రోవలో ఈ పిట్టను చూసి చాలా జాలి పడ్డాడు. ఆ దేవదూత ఆ పక్షి దగ్గరకు వెళ్ళి ,” ఓ చిన్ని పక్షి !ఇంత మండే  ఎడారిలో నీవు ఏమి చేస్తున్నావు?నేను నీకు ఏమైనా సహాయం చేయగలనా ?అని అడిగాడు. ఆ చిన్ని పక్షి,” నాకు నా జీవితం ఎంతో ఆనందంగా ఉంది . కాని ఈ ఎండ వేడిని నేను భరించలేకపోతున్నాను.నా పాదాలు రెండు కాలిపోతున్నాయి ఇక్కడ ఒక చెట్టు ఉంటే నాకు  ఎంతో హాయిగా,సంతోషంగా

ఉంటుంది,”అని చెప్పింది . “ఇటువంటి  ఎడారిలో చెట్టు మొలవటం అంటే, నా ఊహకి అందకుండా ఉన్నది. నేను దేవుడి దగ్గరకి వెళుతున్నాను. నీ కోరిక అయన నెరవేల్చగలడేమో అడుగుతాను”, అన్నాడు దేవదూత. 

              ఆ పిట్టకి సహాయం చేయమని దేవదూత దేవుడిని అడిగాడు . అప్పుడు దేవుడు “నేను అక్కడ ఒక చెట్టును పెరిగేలా చేయగలను” కానీ ఆ పిట్ట విధి రాత అందుకు అనుకూలంగా లేదు. నేను విధి లిఖితాన్ని మార్చలేను. కానీ, ఎండనుంచి కాపాడబడటానికి నేను ఒక ఉపాయం చెబుతాను . ఒక సమయంలో ఒక కాలినే ఉపయోగించమని ఆ పక్షికి చెప్పు. అలా చేస్తే ఒక కాలు నేలపై ఉన్నప్పుడు మరొక కాలికి  కొంత సమయం విశ్రాంతి దొరికే అవకాశం లభిస్తుంది. అందువల్ల పక్షి గెంతేటప్పుడు ఒక కాలికి ఒక సమయంలో ఒక కాలికి మాత్రమే మాత్రమే ఎండ వేడి తగులుతుంది. అలా చేయటం వలన పక్షికి కొంత విశ్రాంతి ,ఉపశమనం కలుగుతుంది. అంతే  కాకుండా ఆ పక్షిని తన జీవితంలో జరిగిన కొన్ని మంచి మంచి సంఘటనలను ,మంచి విషయాలను తలచుకుని అవి లభించినందుకు దేవుడికి కృతజ్ఞతని తెలుపుకుంటూ ఉండమని చెప్పు”, అన్నాడు దేవుడు. దేవదూత వెనుకకు వచ్చి పక్షికి దేవుడు పంపిన సందేశాన్ని వినిపించాడు.

                                     పక్షికి దేవుడు చెప్పిన ఈ ఉపాయం చాలా నచ్చింది. తనకోసం శ్రమపడి దేవుడి నుంచి మంచి సందేశం తెచ్చినందుకు దేవదూతకి  కృతజ్ఞతను తెలిపింది. కొన్ని రోజుల తరువాత దేవదూత  మళ్ళీ అదే దారిలో వెళుతూ ఆ పక్షిని  ఒకసారి కలిసి వెళదామని అనుకున్నాడు. సరిగ్గా ఎడారి మధ్యలో ఒక పెద్ద పచ్చని చెట్టు మధ్య ఆ పక్షి హాయిగా కూర్చుని ఉండటం చూశాడు. పక్షి సుఖంగా హాయిగా ఉండటం చూసి దేవదూతకి ఆనందం కలిగినా ,ఆ పక్షి తలరాతలో చెట్టు  లేనే లేదని దేవుడు చెప్పిన విషయం  వల్ల అతనికి కొంత నిరుత్సహం కలిగించింది. దేవదూత మళ్ళీ  దేవుడి దగ్గరకి వెళ్ళి  ఆయనతో ఈ పక్షి గురించి తాను చూసిందంతా చెప్పాడు. 

                           దీనికి జవాబుగా  దేవుడు ఆ దూతతో ,”నేను నీతో ఎప్పుడూ  అబద్దం చెప్పలేదు. పక్షి తల రాతలో చెట్టు రాసి పెట్టలేదు. కానీ నీవు తనకి నా సందేశం వినిపించిన తరువాత నా సందేశాన్ని ఆ పక్షి ఆచరణలో పెట్టి తనకి జరిగిన  మంచి కోసం భగవంతుడికి కృతఙ్ఞతలు తెలుపుకుంటూ ఉన్నది. నిర్మలమైన హృదయంతో తనకు లభించిన ప్రతీ విషయాన్ని గుర్తుకు తెచ్చుకుని దేవుడికి ధన్యవాదములు తెలుపుకుంది. ఆ పక్షి చూపించిన కృతజ్ఞత పట్ల నేను దయతో కరిగిపోయాను. ఆ కృతజ్ఞత పక్షి తలరాతను మార్చేసింది”, అని అన్నారు “. 

నీతి : కృతజ్ఞత దయను సంపాదించి పెడుతుంది. మనందరం కూడా జీవితం లో మనకు లభించిన వాటన్నిటికీ  కృతజ్ఞతను కలిగి ఉండి,అవన్నీ మనకు అందించినందుకు దేవుడికి ,ఈ విశ్వానికి  మనందరం ధన్యవాదములు తెలియచేసుకోవాలి. మనం భగవంతుని ఆశీస్సులను పొందే ప్రయత్నం చేయాలి. ఒక చిన్న కృతజ్ఞతా భావం మన జీవితం లో ఎంతో అనుగ్రహం తెచ్చిపెడుతుంది.

https://saibalsanskaar.wordpress.com/2016/04/22/gratitude-can-change-destiny/

మూలము:

http://www.speakingtree.in/blog/gratitude-can-change-destiny

మనస్సుగాయపరచుకుంటావా ?నీ ఇష్టం !


విలువ :   సత్యం
అంతర్గత విలువ –పక్వము, సమయ స్ఫూర్తి, విశ్వాసము.

This image has an empty alt attribute; its file name is nobody-can-hurt-you-.jpg

అబ్రహం లింకన్,రాష్ట్రపతి (ప్రెసిడెంట్ ) అయిన మొదటి రోజు అధ్యక్షుడిగా సభలో మాట్లాడడానికి సిద్ధం అయ్యారు. సభలో ఒక గొప్ప వ్యాపారవేత్త లేచి నిలబడి ‘లింకన్ నీ తండ్రి చెప్పులు కుట్టేవాడు అన్న సంగతి, మరిచిపోకు ‘ అనిఅన్నాడు.
ఇది విని సభలో అందరూ హేళనగా నవ్వారు.

కాని , లింకన్ మామూలు మనిషి కాదు. దీనికి ఎలా సమాధానం చెప్పారో చూద్దాం.
లింకన్ ఆవ్యాపారవేత్తతో ,“అయ్యా నా తండ్రిగారు మీకు,మరియు మీ కుటుంబంలో వారందరికీ చెప్పులు కుట్టారు. మా తండ్రిగారి లాగా ఎవ్వరూ చెప్పులు కుట్టలేరు. అది ఆయనకి భగవంతుడు ఇచ్చిన కళ. ఆయన పనిలో నేర్పనితనము ఉండేది, కష్టపడి శ్రద్ధతో పని చేసేవారు.
మీ లో ఎవరికైనా ఆయన పనిలో అసంతృప్తి కనిపిస్తే నాకు తెలియ జేయండి. ఎందుకంటే నేనుకూడా చెప్పులు కుట్టగలను.

నా తండ్రిగారు ఒక మేధావి. ఆయన నా తండ్రి అని గర్వంగా చెప్పుకుంటున్నాను.

సభలో అందరూ మౌనంగా ఉండిపోయారు. చెప్పులు కుట్టడం ఒక కళ అని, అది ఒక విద్య అని, అందరికీ అది రాదు అని నిరూపించారు అబ్రహం లింకన్.

నీతి:
ఎంతో మంది మనుషులు ఎన్నో మార్లు మన మనస్సు నొప్పించే మాటలు మాట్లాడతారు.మనకు మన మీద నమ్మకము విశ్వాసము ఉంటే, సమయ స్ఫూర్తి తో సమాధానం చెప్పగలుగుతాము. మనం అనుమతిస్తే తప్ప ఎవ్వరు మన మనసుని గాయ పరచలేరు.

https://saibalsanskaar.wordpress.com/2016/04/27/getting-hurt-a-choice/
మూలము: http://rishikajain.com/2010/11/15/nobody-can-hurt-you-without/

మనం చేసుకొనే స్నేహం

  

విలువ :      ధర్మము

ఉప విలువ :విచక్షణ

ఒకానొకప్పుడు ఒక హంస ,ఒక కాకి స్నేహం గా ఉండేవి. ఒక రోజున కాకి హంసను తన ఇంటికి తీసుకోని వెళ్ళింది. ఒక ఎండిన చెట్టు మోడుపై అవి కూర్చున్నాయి. ఆ ప్రేదేశమంతా పేడ మాంసము ,ఎముకలు అన్ని చెల్లా చెదురుగా పది ఉండి దుర్వాసన వస్తున్నది. హంస కాకితో సోదరా ! ఇటువంటి మురికి ,దుర్గంధ ప్రదేశం లో నేను క్షణికాలం కూడా ఉండలేను. నన్ను ఏదయినా పవిత్రమైన ప్రదేశానికి తీసుకెళ్ళు అని అడిగింది.

అందువల్ల కాకి హంసను రాజుకు చెందిన ఒక చెట్టు తొర్రలో రహస్యంగా కూర్చోబెట్టి తాను కూడా హంస పక్కనే కూర్చుంది. క్రిందికి చూస్తే హంసకి రాజుగారు చెట్టుకింద కూర్చొని ఉండటం ఆయనకి తలకి బాగా ఎండతగులుతూ ఉండటం కనిపించింది. సాదు స్వభావం కల హంస ఎంతో దయతో తన రెక్కలు విప్పి రాజుకు ఎండతగలకుండా నీడను కల్పించింది. దానివల్ల రాజు కి కాసేపు సుఖం కలిగింది. ఈ లోగా కాకి తన సహజ నిర్లక్ష్య స్వభావంతో రెట్ట వేసింది. అది సరిగ్గా రాజు గారి తలమీద పడింది. రాజు కోపంతో వెంటనే పైకి బాణం వేసేసరికి అది హంసకి తగిలి అది క్రింద పడిపోయంది. 

                                      హంస చనిపోతూ ఓ రాజా ! నీపైన రెట్ట వేసింది కాకి నేను కాదు.  ఎప్పుడు నిర్మలమైన స్వచ్ఛమైన నీటిలో జీవించే హంసను నేను .కానీ చెడ్డ కాకితో చేసిన స్నేహం వలన నా జీవితం కూడా నాశనం అయిపోయింది అని ధుఃకించింది. 
            నీతి : మంచితనము ప్రజలను ఎంతగా ప్రభావితం చేస్తుందో అదే విధంగా చెడ్డతనం కూడా మనుషులను ప్రభావితం చేస్తుంది. అందువల్ల ప్రతి ఒక్కరు మంచివారితో మాత్రమే స్నేహం చేసి సత్సాగత్యం లో మెలగాలి. మంచివారితో సాంగత్యం మనుషులపై మంచి ప్రభావాన్ని కలిగిస్తుంది. చెడ్డవాతావరణం లో తిరిగే మంచి వారి లోని మంచి గుణాలను ఎవరు గుర్తించరు. చెడ్డవ్యక్తి తోటి స్నేహం వలన మంచివారు కూడా చెడుఫలితాలను అనిభవించవలసి వస్తుంది. 

https://saibalsanskaar.wordpress.com/2016/04/06/the-company-one-keeps/

తృప్తి

విలువ — శాంతము
అంతర్గత విలువ — సంతోషము

ఇది ఒక రాజుగారి కథ !
భోగ – భాగ్యములు అనుభవిస్తున్న రాజుగారికి, మనస్సు ఆనందంగా, శాంతంగా ఉండేది కాదు. దీనికి కారణం తెలిసేది కాదు రాజుగారికి.
ఒక రోజు రాజుగారికి, ఒక పనివాడు, సంతోషంగా, ఉల్లాసంగా, పాటలు పాడుకుంటూ కనిపించాడు . “ఈ రాజ్యానికి రాజునైన నాకు లేని నిమ్మది, శాంతి, ఈ పనివాడికి ఎలా కలుగుతోంది’ అని అనుకున్నారు రాజుగారు.

‘నీ సంతోషానికి కారణం ఏమిటి ?”, అని ఆ పనివాడిని ,రాజుగారు అడిగారు
దానికి పనివాడు ‘అయ్యా ! నాకు, నా కుటుంబానికి కావలిసినది-ఉండడానికి చోటు, కడుపు నిండా తినడానికి భోజనము , ఈ రెండూ ఉన్నందువల్ల ,మేము సంతోషంగా జీవించగలుగుతున్నాము”,అని సమాధానం చెప్పాడు.

రాజుగారు జరిగింది తన మంత్రికి చెప్పారు. పనివాడి కథ విన్న తరువాత, మంత్రి “మహారాజా, పనివాడు మన ‘99వ క్లబ్బులో(సంఘము)’ , లేడు కదా, అందుకనే సంతోషంగా ఉన్నాడు ‘ అని అన్నారు.

‘99వ క్లబ్బు’ అంటే ఏమిటి అని ఎంతో ఉత్సుకతతో అడిగారు రాజుగారు.
“ఇది తెలియాలి అంటే, 99 బంగారు నాణాలున్న సంచీని పనివాడి ఇంటి ముందర ఉంచండి” తరువాత మీకే అర్ధమవుతుంది అన్నారు మంత్రి.

మరునాడు ఇంటి ముందర , బంగారు నాణాలు ఉన్న సంచి చూసి, సంతోష పడిన ఆ పనివాడు, నాణములను ఎన్నో మార్లు లెక్క పెట్టి, ఇందులో 99 ఉన్నాయి, ఎలాగైనా సరే కష్ట పడి, వీటిని 100 చెయ్యాలి “ అని అనుకున్నాడు.

ఆ రోజు నుంచి పనివాడిలో ఎంతో మార్పు కనిపించింది. సంతోషంగా ఉండడం, ఉల్లాసంగా పాటలుపాడుకోవటం పూర్తిగా మర్చిపోయాడు. ఎంతసేపటికీ ఒకటే ఆలోచన!
99బంగారు నాణాలని, ఎలా 100బంగారు నాణాలు చెయ్యాలి? అని ఆలోచిస్తూ ,అతనికి సహాయపడటంలేదని కుటుంబ సభ్యుల మీద చాలా చికాకు పడే వాడు.

ఇదంతా గమనిస్తున్న రాజుగారు, ఎంతో ఆశ్చర్య పోయారు.
అప్పుడు మంత్రి రాజుగారితో ,”మహారాజా! పనివాడు 99వ క్లబ్బు మాయలో మునిగిపోయాడు “,చూశారా అని అన్నారు.

99 ఉన్నాయి అని తృప్తి లేకుండా, 100కి ఇంకా ఒక్కటి తక్కువ ఉంది అని అసంతృప్తి పడే వారినే ‘99 క్లబ్బు లేదా సంఘము అంటారు” . వీళ్ళు ఉన్నదానితో తృప్తి పడకుండా లేని ఆ ఒక్క విషయం లేదా వస్తువు కోసం పాకులాడుతూ ఉంటారు.

నీతి

మనకి ఉన్న దాంతో ఏంటో తృప్తిగా జీవించవచ్చు. కానీ ఉన్న దానికంటే కొంచం ఎక్కువ దొరికినప్పుడల్లా ఇంకా ఇంకా కావాలి అని ఆరాట పడుతూ ఉంటాము.

భగవంతుడు మనకి చక్కటి అనుభవం, పదవి లేదా హోదాని అనుగ్రహించినప్పుడు , దాన్ని ఒక ప్రసాదంగా స్వీకరించకుండా,సంతోష పడకుండా, ఇంకా ఎక్కువ కావాలి అని, అతి ఆశతో నిద్రాహారాలు కూడా లెక్క చేయకుండా జీవిస్తున్నాము.
దురాశ పతనానికి హేతువు !

https://saibalsanskaar.wordpress.com/2016/04/02/contentment-the-99-club/

మనమందరం సంతోషంగా ఉందాము!!!

విలువ : శాంతి
పవిలువ : నిర్లిప్తత .

అనగనగా రాజభవముకు కొంత దూరంలో ఒక బిచ్చగాడు నివసించేవాడు . అతడు ఒక రోజు ఆ భవనపు గోడపై ఒక నోటీసు బోర్డును చూశాడు.అందులో ,”రాజుగారు ఒక విందును ఇవ్వబోతున్నారు, ఆ విందుకు రాజు వేషధారణలో వచ్చేవారందరు ఆహ్వానితులే.”,అని ఉంది. ఆ ప్రకటన చదివిన బిచ్చగాడికి ఒక వింత కోరిక కలిగింది. తాను ఆ విందుకు వెళ్లి ఆ భోగాలన్నీ చూడాలనుకున్నాడు. కానీ రాజు ధరించే దుస్తులు తనవద్ద లేవు. వెంటనే అతను ఒక ఆలోచన చేశాడు. తన దుస్తులు చిరిగిపోయాయి. విందులో పాల్గొనాలి అంటేరాజరికపు దుస్తులు కావాలి అందుకని రాజు కాపలా దారు వద్దకు వెళ్ళి తనను రాజుగారి వద్దకు వెళ్ళటానికి అనుమతి ఇవ్వమని కోరాడు.
కాపలాదారు లోనికి వెళ్ళి రాజుగారు కొలువులో ఉండటం చూసి,ఆయన ప్రజల కష్టమములను,సమస్యలను వింటున్న సందర్భం చూసి ,ఈ బిచ్చగాడిని లోనికి పోవుటకు అనుమతి ఇచ్చాడు. బిచ్చగాడు రాజసభలోనికి వెళ్ళి రాజు ముందర చేతులు జోడించి నిలబడ్డాడు. రాజు బిచ్చగాడిని, “నీకు ఏమి కావాలి?”, అని అడిగాడు . బిచ్చగాడు, “రాజా! మీరూ ఇవ్వబోతున్న విందుకు, నాకు రావాలని ఉంది . దయచేసి మీ పాత దుస్తులు నాకు ఇప్పిస్తారా”? అని కోరాడు. రాజుగారు తన దుస్తులను అతనికి ఇప్పించారు . బిచ్చగాడు ఆ దుస్తులు తన సైజుకే ఉన్నాయని చాలా సంతోషించాడు. రాజుగారన్నారు ,ఆ బీదవానితో ,”ఈ దుస్తులు ఎప్పటికీ ఇలానే కొత్తవిగా ,శుభ్రంగా తాజాగా ఉంటాయి. వీటిని ఉతకవలసిన పని లేదు. ఎన్నాళ్లు వాడినా చినిగిపోవు”, అని చెప్పారు. ఈ దుస్తులను ధరించి ఆతను విందుకు రావచ్చు అని కూడా చెప్పాడు. ఇది విన్న బిచ్చగాడి ఆనందానికి అంతు లేదు. అతని కళ్ళవెంట నీరు కారింది. వంగి నమస్కారములు చేసి ధన్యవాదములు చెప్పాడు. కానీ, అతనికి రాజు గారి మాటపై నమ్మకము లేదు! ఒకవేళ రాజుగారు ప్రసాదించిన బట్టలు చినిగి పొతే తన పాత బట్టల అవసరం ఉంటుంది ,అని తన పాత బట్టల మూట ఒకటి తయారు చేసికున్నాడు.
అతనికి ఉండటానికి ఒక చోటు అంటూ లేదు. అందువల్ల ఆ మూట చంకలో పెట్టుకుని తిరుగుతూ ఉండేవాడు. తాను వేసుకున్న రాజుగారి బట్టలు చక్కగా మురికి పట్టకుండా శుభ్రంగా ఉండేవి. అయినా తన పాత బట్టలు మూట వదిలేవాడు కాదు. అదే మూట ప్రక్కన పెట్టుకుని రాజు గారిచ్చిన విందుకు వెళ్ళాడు. కానీ లోపల బాధ పడుతూనే ఉన్నాడు. రాజ భవనం లో భోం చేస్తున్నందుకు ఆనందించ లేక పోయాడు. ఎందుకంటే తన పాత బట్టల మూటను ఎవరన్నా కాజేస్తారేమో అని భయము వల్ల. రాజుగారు చెప్పినట్లు రాజు దుస్తులు ఎప్పుడు కొత్తవిగానే ఉన్నాయి. కానీ ఆ బీదవాడు తన పాత బట్టలపై మమకారం వదులుకోలేక ఆ మూటను పట్టుకునే, తిరుగుతుండేవాడు.ఆ బట్టల అవసరం ఏమాత్రం లేకపోయినా సరే. వాటిమీద ప్రేమ వల్ల , ఆ మూట తనతో పాటు ఉండాల్సిందే. అందరు అతనిని “పాతగుడ్డల మనిషి”అంటుండేవారు.
కొన్నాళ్లకు బిచ్చగాడు మంచం పట్టాడు. కానీ పాత గుడ్డల మూట తన దిండు ప్రక్కనే పెట్టుకున్నాడు. రాజు గారు ఒకసారి ఈ బిచ్చగాడి గురించి తెలిసి అతనిని పలకరించటానికి వచ్చాడు. రాజుగారు ఆ బిచ్చగాడిని చూసి చాలా జాలిపడ్డాడు . ఎందుకంటే మూట అవసరం లేక పోయినా ,ఎక్కడ ఎవరన్నా ఆ మూట తీసి కెళ్తారేమో అని అనుక్షణం బాధ, భయంతో సంతోషం లేకుండా గడిపాడు. జీవితాంతం ఈ పాత గుడ్డల మూట అతని సంతోషాన్ని హరించింది అనుకున్నాడు రాజుగారు.

నీతి:
ఈ కథ బిచ్చగాడిదే కాదు. మనందరముకూడా మూటలు మోస్తున్న వారమే. మనస్సు అనే మూటలో శత్రుత్వము, అసూయ ,ద్వేషము,కోపము,బాధలు మొదలగున్నవి నిరంతరం మోస్తున్నాము. ఈ బరువు మనలోనే పెట్టుకుని పెరిగి పెద్దవారమవుతాము. అందువలన సంతోషించాల్సిన సమయంలో కూడా వీటివల్ల పూర్తి ఆనందం పొందలేక పోతున్నాము. ఎప్పటికపుడు ఈ చెడుగుణములను లోపల స్టోర్ చేయకుండా విడిచి పెట్టలేక పోతున్నాము. అందువలననే ఈ దుఃఖము.
పెద్ద పెద్ద భావనాలయందు, రాజభవనములయందు ఉండేవారు ఒక్కొక్కసారి కథలో బిచ్చగాడి లాగే జీవిస్తుంటారు. కొంతమంది అనాధ ఆశ్రమంలో ఉం టూ ఏమి లేకపోయినా సంతోషంగా తృప్తిగా వుంటారు దర్జాగా రాజుల్లాగా వుంటారు ధైర్యంగా. ఇదంతా బాహ్యంలో కన్పించేది కాదు. అంతరంగంలో మనం ప్రపంచాన్ని చూసే దృక్పధం ఫై ఆధారపడి వుంటుంది. మనం యిళ్ళలో అవరసం లేనివి ,పాతవి జమ చేస్తాము. చెత్తపేరుకు పోతుంది. అవసరమైన వాటిపై ప్రేమతో వాటిని వదిలించుకోవటానికి ఇష్టపడము. క్రమంగా యిల్లు గోడౌన్ అయిపోతుంది.

మనకు ఏది ముఖ్యమో ,ఏది కాదో తెలుసుకోలేము. జీవితం అంతా చిన్న చిన్న విషయాలలోనే చిక్కుకుంటున్నది. వృధా అవుతోంది. ఇది యింటికి మాత్రమే పరిమితం కాదు. మన మనసు అనేక ఆలోచనలతో నిండిన పెద్ద గోడౌన్. ఎన్నో పనికిరాని అవసరమైన ఆలోచనలతో నింపేసాము. మళ్ళీ మళ్ళీ ఇంకా నింపుతున్నాము.

సంతోషంగా ఉండటానికి ఏ కారణం అవసరం లేదు. ఎందుకంటే అది మన స్వరూపమే.  

              మన అహంకారంతో జీవితంలో  వచ్చే ఎన్నో సువర్ణావకాశములను కోల్పోతున్నాము. చేతులారా అవకాశములను వదిలేసుకుంటున్నాము. ఎందుకంటే మనం ఎపుడూ మన అహంకారం పోషించు కోవటంలో తీరిక లేకుండా ఉంటున్నాము. ప్రతి క్షణం బరువుగా గడుపుతాము. ప్రతి సంఘటనకు తీవ్ర ఆదుర్దా . ప్రతి చర్యలో కంగారు ,హడావిడి. అహంకారంతో చేసే చర్యలన్నీ నిప్పుల మ్మీద నడకలే. కఠినత్వానికి ,సరళత్వానికి ఏనాటికి పొంతన కుదరదు. మంచి ,చెడు రెండూ ఒకే సమయంలోఉండలేవు.   

             మాంసపు ముక్కను నోట కరుచుకున్న ఒక కాకి ఎగురుతూ ఉన్నది. దానిని చూసి మిగతా పక్షులన్నీ ఆ మాంసపు  ముక్కకై కాకిని తరమసాగాయి . ఇది గమనించి కాకి మాంసపు ముక్కను వదిలేసి పైకెగిరింది. ఇక పక్షులన్నీ కాకి ని వదిలేసి ముక్కవైపు వెళ్లాయి. సుదీర్ఘ ఆకాశంలో ఒంటరిగా సంతోషంగా విహరిస్తున్న  కాకి ఇలా అనుకుంది. “ఒక్క మాంసపు ముక్కను వదిలేస్తే ఆకాశం అంతా నాదే . ఎంత స్వేచ్ఛగా విహరిస్తున్నాను!” 

 పరిస్థితులను స్వీకరించు ,దేవుని శరణాగతి చేయి . మిగతావి వదిలేయి … .!

మూలము:

మే 2014: మ్యాగజైన్ మహాత్రియ – అనంత ఆలోచనలు : 

https://saibalsanskaar.wordpress.com/2016/01/28/let-us-be-happy/