Archive | May 2017

రెండు సముద్రాల భేదక లక్షణాలు

రెండు సముద్రాల భేదక లక్షణాలు.
విలువ — సరైన నడత
అంతర్గత విలువ — పంచుకోవడం , ఆత్మీయత

ఇది రెండు లక్షణాలు ఒక అందమైన కధ.

IMG_4045

మెడిటరేనియన్ బేసిన్ లో డెడ్ సి, అనే ఒక గొప్ప సముద్రం పేరు.
డెడ్ సి అనేది ఒక పుష్కరిణి.’ డెడ్ సి’ అని పేరు ఎందుకు ఒచ్చింది? నిజానికి ‘ డెడ్ సి’ 67kms పొడవు, 18kms వెడల్పూ, మరియు 1237అడుగుల, లోతు, కానీ జీవము లేదు. దీనిలో నీరు అన్ని సముద్రాల కంటే 9పాళ్ళు, ఉప్పగా ఉంట్టాయి.
ఈ పుష్కరిణి ఎందుకు ఇంత ఉప్పగా ఉంటుంది? ఎందుకంటే ,ఇక్కడ నీరు బయటికి ప్రవహించదు.
జోర్డాన్ అనే నది నుంచి నీరు తీసుకుంటుంది, కానీ చాలా లోతుగా ఉండడం వల్ల, నీరు బయటికి ప్రవహించే దోవ లేక , అంతా తనలోనే ఉంచుకుంటుంది.

డెడ్ సీకి ఉత్తర దిక్కున, గెలిలీ అనే సముద్రము ఉంది. గెలిలీ 13మైళ్ళు బై 8మైళ్ళు, డెడ్ సి కన్నా చాలా చిన్నది.
గెలిలీ కి ఎంత ఖజానా ఉందంటే ….
అందులో  20రకముల చాపలు ఉంటాయి. చుట్టూ నీరు ఉండడం వల్ల పాడి, పంటలు బాగా పండుతాయి.
డెడ్ సీతో పోలిస్తే, గెలిలీ చిన్న సముద్రము, కానీ ఎందుకు  ఈ సముద్రములో ఇంత జీవము ఉంది? ఎందుకంటే అది ఉన్న నీరుని పంచుకుంటుంది.

జోర్డాన్ నుంచి నీరు గెలిలీ లోకి  చేరుతుంది , కానీ గెలిలీ, ఆ నీరుని బయటికి ప్రవహించడం వల్ల, అది సజీవంగా కనిపిస్తుంది.

నీతి.
మన దగ్గర ఉన్నది ఇతరులతో పంచుకోవడం వల్ల, మనకే మంచిది.మనకి ధనము, జ్ఞానము, ప్రేమ , గౌరవము , ఇవన్నీ భగవంతుడి దయ వల్లే  లభించాయి వాటిని  అందరితో పంచుకోవడం నేర్చుకోవాలి. ఆ దేవుడు కూడా మనని చల్లగా చూస్తారు.

పెద్దలు పంచుకోలేని వాడు అభివృద్ధి చెందరు అని అంటారు
భగవంతుడి దయ కలగాలి అంటే పంచుకునే గుణమును పెంచుకోవాలి.

http://saibalsanskaar.wordpress.com

http://www.facebook.com/neetikathalu

Advertisements

అన్నదాతా సుఖీభవా !!

విలువ : ధర్మం

ఉప విలువ : దానం

IMG_4020

పూర్వం ఒక ఊరిలో చాలామంది కోటీశ్వరులుండేవారు. వారికి ఎన్ని కోట్లు ధనముంటే అన్ని జెండాలను వారి మేడలపై ఎగురవేస్తుండేవారు. అటువంటి ఊళ్లో ఒకనాడు ఒక సాధుపుంగవుడు ప్రవేశించాడు. ఆయన ఆ జెండాల గురించి తెలుసుకొని అన్నింటిలోకి ఎక్కువ జెండాలున్న ఇంటిలోనికి ప్రవేశించాడు. ఆ ఇంటి యజమాని అరుగుమీదే కూర్చుని ఈ సన్యాసిని చూశాడు. “ఓహో ఏదో ఒక వంక పెట్టి నా దగ్గర డబ్బులు కాజేయడానికి కాబోలు వచ్చాడు ఈ దొంగ సన్యాసి” అని తలచి, స్వామి! ఈ ఇంటి యజమాని వూళ్లో లేడు. మీరింక వెళ్లవచ్చును అన్నాడు సన్యాసితో. ఆయనకు వెంటనే విషయం తెలిసిపోయింది. ‘అలాగా! పాపం నేనాయనకు ఒక గొప్ప ఉపకారం చేద్దామని వచ్చానే! ప్రాప్తం లేదన్నమాట! అంటూ వెనుదిరిగాడు. అపుడతను పరుగున వెళ్లి సన్యాసితో ‘స్వామి! నేనే ఈ ఇంటి యజమానిని. నన్ను క్షమించండి. లోపలికి వచ్చి నన్ను అనుగ్రహించండి’ అని ప్రార్థించాడు.

లోపలికి తీసుకొని వెళ్లాక ఆ సన్యాసి అతనికి ధర్మసూక్ష్మాలు తెలియజేయడం ప్రారంభించాడు. చాలాసేపు విన్నాక యజమాని ‘స్వామి! నా సమయం చాలా విలువైనది. నేనిలా వ్యర్థప్రసంగాలు వింటూ కూర్చుంటే నాకు కొన్ని లక్షలు నష్టం వస్తుంది. త్వరగా మీరు చేద్దామనుకున్న ఉపకారం ఏమిటో అనుగ్రహించండి అని తొందర పెట్టాడు.

అపుడా సన్యాసి యజమానితో ఇలా అన్నాడు. ‘నీ ఆయుర్దాయం ఇక ఆరు సంవత్సరాలే ఉంది’
ఇదేనా ఆ గొప్ప ఉపకారం? అన్నాడు ధనికుడు అసహనంగా. సన్యాసి అతనికొక సూది ఇచ్చి ‘ఇది చాలా మహిమగల సూది. దీనిని నీ దగ్గర భద్రంగా దాచి, నువ్వు చనిపోయిన తర్వాత జాగ్రత్తగా నాకు చేర్చు అన్నాడు.

ధనికునికి కోపం తారాస్ధాయినంటింది. ‘నీకు మతి చలించిందా? నేను చచ్చాక ఆ సూదిని నాతో తీసుకొని పోతానా? నీకెలా అందజేస్తాను’ అని అరిచాడు.

ఆ సాధుపుంగవుడు శాంతంగా ‘నాయనా! మరణించాక ఈ సూదినే తీసుకొని పోలేనివాడివి ఈ లక్షలు, కోట్లు తీసుకొని పోగలవా? అని ప్రశ్నించాడు. ఆ వాక్యం ధనికుణ్ణి ఆలోచింపజేసింది. తద్వారా ధనికునికి జ్ఞానోదయమైంది. ఆసన్యాసి కాళ్లపై బడి ‘స్వామీ! ఇప్పటి వరకూ అజ్ఞానంలో పడి కొట్టుకుంటూ ఎంత జీవితాన్ని వృధా చేసాను! ఇప్పటి నుండి దానధర్మాలు చేసి కొంత పుణ్యాన్నైనా సంపాదిస్తాను’ అన్నాడు.

ధనికుడు ఆ మరునాడు చాటింపు వేయించాడు. బంగారు నాణాలు పంచుతానని, అవసరమైన వారంతా వచ్చి తీసికొనండొహో!! అని. ఇంకేం? బోలెడంతమంది వచ్చి లైను కట్టారు. ధనికుడు గుమ్మం వద్ద తన గుమాస్తానొకడిని కూర్చోబెట్టాడు. నాణాలు పట్టికెళ్లినవారు ఏమంటున్నారో వ్రాయి అని అతడికి చెప్పాడు. ఆరోజు ఉదయం నుండి సాయంకాలం దాకా ధనికుడు వచ్చిన వారందరికీ ఇరవయ్యేసి బంగారు నాణాలు పంచాడు. సాయంకాలం పిలిచి ప్రజల అభిప్రాయాలు ఏమని వ్రాసావో చదవమన్నాడు.

గుమాస్తా చదవడం ప్రారంభించాడు.
1వ వాడు: ఇంకో 20 నాణాలిస్తే వీడిసొమ్మేం పోయింది? పిసినారి పీనుగ!
2వ వాడు: ఇంకో పదినాణాలు వేస్తే గానీ ఈ పూటకి తాగడానికి సరిపడా మద్యంరాదు. ఆ పదీ కూడా ఇవ్వచ్చు కదా.
3వవాడు: అయ్యో! దీనికి మరో ఎనభై నాణాలు కలిపి ఇవ్వకూడదూ? నా కూతురికి ఓ నగ కొందును కదా?
అంతట ధనికుడు చెవులు మూసుకున్నాడు. చాలు చాలు చదవకు.. అని సాధు పుంగవుని వద్దకు పరుగెత్తాడు. స్వామీ, నేను ఈవిధంగా దానమిస్తే అందరూ ఏదో ఒక రకంగా అసంతృప్తే వ్యక్తపరచారు. ఎవరైనా సంతృప్తి పడితే నాకు పుణ్యం వస్తుంది కానీ అసంతృప్తి చెందితే నాకు పుణ్యం ఎలా వస్తుంది.. అంటూ వాపోయారు.

సాధువతనిని ఓదార్చి ‘బాధపడకు నాయనా! ఈసారి షడ్రసోపేతంగా వండించి అందరికీ మంచి భోజనాలు పెట్టించు’ అని బోధించాడు.

ధనికుడు తన ఇంట్లో భోజనానికి రమ్మని మళ్లీ ఊరంతా చాటింపు వేయించాడు. మళ్లీ తన గుమాస్తా ప్రజల అభిప్రాయాలను వ్రాయమన్నాడు. మరునాడు రకరకాల పిండివంటలతో ఊరందరికీ కమ్మని భోజనం పెట్టాడు. ఆ సాయంత్రం తిరిగి గుమాస్తాను పిల్చి ప్రజాభిప్రాయాలు చదవమన్నాడు.
1వ వాడు: అన్నదాతా సుఖీభవ!
2వ వాడు: ఇంత కమ్మని భోజనం చేసి ఎన్నాళ్లయింది? బాబుగారు చల్లగా ఉండాలి.
3వ వాడు: అమ్మయ్య ! ఆకలి చల్లారింది. అయ్యగారు ఆరి బిడ్డలు, అందర్నీ దేవుడు చల్లగా చూడాలి.

దాదాపు అందరూ ఇటువంటి అభిప్రాయాలే వ్యక్తపరచారు. ధనికుడు వింటూ ఆనందంతో పొంగిపోయాడు. కోట్లు సంపాదించినపుడు అతడికి లభించని సంతృప్తి ఆనాడు లభించింది. అన్నదాన మహిమ ఎంతటిదో అతడు గుర్తించాడు. ఆరోజు నుండి నిత్యం అన్నదానం చేస్తూ అనేక అన్నదాన సత్రాలు కట్టించి , పేదవారి క్షుద్భాధను తీరుస్తూ అతడు తరించాడు.

నీతి : చనిపొయినప్పుడు మనతో వచ్చేవి ఈ ఆస్తులు అంతస్తులూ కాదు. కనుక బ్రతికినన్నాళ్ళు కేవలం డబ్బు సంపాదించడం లోనే కాలాన్ని గడపకుండా నలుగురికీ సహాయపడుతూ మంచి పేరుని  సంపాదించుకుంటే  అదే ఎంతో పుణ్యం . కడుపినిండా అన్నం పెడితే కలిగే తృప్తి ఎంత డబ్బు ని ఢారపోసినా కలుగదు.

అహంకరిస్తే అవమానం తప్పదు!

అహంకరిస్తే అవమానం తప్పదు!

మనిషి ఎదిగే కొద్దీ ఒదిగి ఉండాలి! అలా కాకుండా తన అదృష్టాన్ని చూసి విర్రవీగుతూ ఇతరులను చులకన చేయాలని చూస్తే మాత్రం భంగపాటు తప్పదు. తలెత్తుకుని తిరిగినచోటే,అవమానభారంతో తలదించుకోకా తప్పదు. అందుకు ఉదాహరణగా మహాభారంతంలో ఒక కథ కనిపిస్తుంది.

IMG_3980

పూర్వం ఓ ధనిక వర్తకుడు ఉండేవాడు. అతగాడికి ముగ్గురు పిల్లలు. ఆ ముగ్గురు పిల్లలూ ఓ కాకిని ముద్దుచేయసాగారు. వారు విదిలించే ఎంగిలి ఆహారాన్ని తిని ఆ కాకి గుండ్రంగా తయారైంది. రోజూ మృష్టాన్నం దొరకడంతో దాని అతిశయానికి అంతులేకుండా పోయింది. అసలు తనలాంటి పక్షి ఈ భూమ్మీదే లేదన్నంతగా దాని పొగరు పెరిగిపోయింది. ఆ పొగరుకి తగినట్లుగానే మిగతా పక్షులని చులకన చేయసాగింది.కాలం ఇలా సాగుతుండగా ఒక రోజు ఓ హంసల గుంపు వినువీధిలో ఎగురుతూ కాకికి కనిపించాయి. ‘మీ వాలకం చూస్తుంటే నాకు జాలి వేస్తోంది. ఎలాంటి కదలికలూ లేకుండా నిదానంగా సాగడం మాత్రమే మీకు తెలసు. అదే నేనైతేనా..నూటొక్క రకాలుగా ఎగరగలను. ఒకో భంగిమలోనూ వందలయోజనాలు ప్రయాణించగలను. కావాలంటే నాతో పోటీ పడి చూడండి!’ అంటూ ఆ హంసలను రెచ్చగొట్టింది కాకి.కాకి మాటలను విన్న ఓ హంస, దాని దగ్గరకు వచ్చింది. ‘మేము ఎక్కడో మానససరోవరం నుంచీ ప్రయాణిస్తున్నాం. అంతలేసి దూరాలను ప్రయాణించగలం కాబట్టే లోకం మమ్మల్ని గౌరవిస్తుంది. మాతో నీకు పోటీ ఏంటి!’ అంటూ కాకిని సమాధానపరిచే ప్రయత్నం చేసింది. కానీ కాకికి పొగరు తలకెక్కింది. వెనక్కి తగ్గే వినయం కోల్పోయింది.’నాతో పోటీ అంటే భయపడి ఇలాంటి సాకులు చెబుతున్నావు.నీలో నిజంగా దమ్ముంటే నాతో పోటీకి రా!’ అంటూ రెచ్చగొట్టింది.దాంతో కాకి, హంస పోటీకి సిద్ధమయ్యాయి. ఒక్కసారిగా గగనతలంలోకి ఎగిరాయి. కాకి మాంచి ఉషారుగా ఉందేమో…ఎగరడంలో తనకి తెలిసిన విద్యలన్నీ ప్రదర్శించడం మొదలుపెట్టింది. గాలిలో పల్టీలు కొడుతూ రకరకాల విన్యాసాలు చేసింది. హంస మాత్రం తనకి తెలిసిన ఒకే ఒక భంగిమలో నిదానంగా ఎగరసాగింది.పోటీలో హంస ఎగురుతున్న తీరుని చూసి కాకి పగలబడి నవ్వింది. ‘ఇలా అయితే గమ్యం చేరుకున్నట్లే! చూస్తుంటే నువ్వు నాతో ఏమాత్రం సరితూగలేవు అనిపిస్తోంది,’ అంటూ ఎగతాళి చేసింది. కానీ హంస మాత్రం చిరునవ్వే సమాధానంగా ముందుకు సాగింది. చూస్తూచూస్తుండగా తీరం దూరమైపోయింది. ఎటుచూసినా ఎడతెగని నీరే కనిపించసాగింది. అలసిపోయి కాలు మోపేందుకు, ఇసుమంతైనా ఇసుక కనిపించలేదు. ఆ దృశ్యం చూసేసరికి కాకి గుండె ఝల్లుమంది. ధైర్యం తెచ్చుకునిముందుకు సాగుదామంటే దాని ఒంట్లో ఓపిక నశించిపోయింది.మరికొద్ది క్షణాలకి రెక్కలు కూడా ఆడించలేని స్థితికి చేరుకొంది.

ఇక నిదానంగా నీటి మీదకి జారిపోవడం మొదలుపెట్టింది. ‘ఓ హంస మిత్రమా! ఇక నేను ఎగరలేకపోతున్నాను. ఈ సమయంలో నువ్వు మాత్రమే నా ప్రాణాలను కాపాడగలవు.దయచేసి నన్ను రక్షించు!’ అని జాలిగా అరవసాగింది.

కాకి అరుపులు విని వెనక్కి చూసిన హంసకి విషయం అర్థమైంది.
కాకి పొగరు దాని ప్రాణాల మీదకు వచ్చిందని తెలిసింది.అయినా జాలిపడి కాకి చెంతకి చేరుకుంది. దానిని నోట కరుచుకుని తిరిగి ఒడ్డు మీదకు చేర్చింది.

‘మిత్రమా! ఎంగిలిమెతుకులు తిని బలిసిన నేను కన్నూమిన్నూ కానక నిన్ను రెచ్చగొట్టాను. నా ప్రాణాల మీదకే తెచ్చుకున్నాను. పెద్దమనసుతో నువ్వు నన్ను ఆదుకోకపోతే ఆ సముద్రంలోనే సమాధి అయిపోయేదాన్ని. ఇక మీదట ఎప్పుడూ నా యోగ్యతనిమరచి గొప్పలకు పోను. దయచేసి నన్ను క్షమించు,’ అంటూ ప్రాథేయపడింది. కాకి మవినువీధిలోకిఎగిరిపోయింది.  వినువీధిలోకిఎగిరిపోయింది.

మామిడి చెట్టు

మామిడి చెట్టు
విలువ : ప్రేమ
అంతర్గత విలువ : కృతజ్ఞత, బాధ్యత

 

IMG_3886

 

పూర్వకాలంలో ఒక మామిడి చెట్టు ఉండేది. ఒక చిన్న అబ్బాయి రోజూ ఆ చెట్టు దగ్గరకు వచ్చి ఆడుకునేవాడు. ఆ మామిడిచెట్టు కొమ్మలపైకి ఎక్కి కూర్చునేవాడు, ఆ చెట్టు పళ్ళు తినేవాడు, ఆడుకుని అలసిపోతే ఆ చెట్టు నీడలో నిద్రపోయేవాడు.
కాలం గడిచింది. ఆ ఆబ్బాయి కొంచెం పెద్దవాడయ్యాడు. రోజూ చెట్టు దగ్గరకు వచ్చి ఆడుకోవడం మానేసాడు.
ఒకరోజు విచారంగా వచ్చి చెట్టు దగ్గర నిలబడ్డాడు. మామిడి చెట్టు ఎంతో సంతోషంగా వచ్చావా,”నా మీద ఎక్కి ఆడుకో అంది.!”
ఆ అబ్బాయి ,”నేనేమీ చిన్న పిల్లవాడిని కాదు, నీతో ఆడుకోవడానికి నాకు బొమ్మలు కావాలి, కానీ అవి కొనుక్కోవడానికి నా దగ్గర డబ్బులు లేవు “అన్నాడు. అప్పుడు మామిడిచెట్టు ,”నా దగ్గర డబ్బు లేదు కానీ నా మామిడి పళ్లన్నీ కోసి అమ్మి నువ్వు డబ్బు సంపాదించుకోవచ్చు” అని చెప్పింది. ఆ అబ్బాయి చాలా సంతోషంగా మామిడి పళ్ళు అన్నీ కోసుకుని వెళ్ళిపోయాడు. మరలా కొంతకాలం వరకూ తిరిగిరాలేదు. మామిడి చెట్టు ఆ అబ్బాయి గురించి విచారంగా ఎదురుచూడసాగింది. కొంతకాలానికి ఆ అబ్బాయి పెరిగి పెద్దవాడయ్యాడు. తిరిగి మామిడి చెట్టు దగ్గరికి వచ్చాడు.అతనిని చూసి మామిడిచెట్టు చాలా సంతోషించింది. “నీతో ఆడుకోవడానికి నాకు సమయం లేదు,నా కుటుంబం కోసం ఇల్లు కట్టుకోవాలి. నువ్వు నాకు ఏమైనా సహాయం చెయ్యగలవా? “అని అడిగాడు.

 

మళ్ళీ మామిడిచెట్టు ,”నా దగ్గర డబ్బు లేదు కానీ నా చెట్ట్టు కొమ్మలు విరిచి నువ్వు ఇల్లు కట్టుకోవచ్చు అని చెప్పింది.” అతను కొమ్మలన్నీ విరిచి ఇల్లు కట్టుకుని కుటుంబంతో సంతోషంగా ఉన్నాడు. అతను సంతోషంగా ఉండడం చూసి మామిడి చెట్టు కూడా సంతోషించింది. మళ్ళీ అతని కోసం విచారంగా ఎదురుచూడసాగింది. కొంతకాలం తరువాత అతను మళ్ళీ వచ్చాడు.

“నాతో ఆడుకోవడానికి వచ్చావా? అని ఆశగా అడిగింది చెట్టు.”
దానికి అతను ,”నేను ముసలివాడనయ్యాను. ప్రశాంతత కోసం కొంతకాలం పడవలో ప్రయాణం చెయ్యాలి అనుకుంటున్నాను. నువ్వు నాకు పడవ కొనివ్వగలవా?” అని అడిగాడు. దానికి మామిడి చెట్టు ,”నా దగ్గర డబ్బు లేదు కానీ నా చెట్టు మొదలు నరికి దానితో నువ్వు పడవ చేసుకోవచ్చు “అన్ని చెప్పింది.

అతను చెట్టు మొదలు నరికి పడవ చేసుకుని వెళ్ళిపోయాడు. చాలా సంవత్సరాల తరువాత తిరిగి మామిడి చెట్టు దగ్గరికి వచ్చాడు.

అతనిని చూసి నీకు ఇవ్వడానికి ,”నా దగ్గర ఏమి లేదు, కనీసం మామిడిపళ్ళు కూడా లేవు అంది. ”

“నువ్వు ఇచ్చినా కొరుక్కుని తినడానికి నా నోట్లో పళ్ళు లేవు అన్నాడు. ”

“నువ్వు ఎక్కి ఆడుకోవడానికి నా చెట్టు మొదలు కూడా లేదు “అంది చెట్టు.

“ఎక్కి కూర్చునే ఓపిక కూడాలేదు నాకు “అన్నాడు అతను.

“నా చెట్టు వేళ్ళు తప్ప ఏమి ఇవ్వలేను అంది బాధగా.”

“ఇన్ని సంవత్సరాల జీవితంలో నేను విసిగిపోయాను. నాకు విశ్రాంతి తీసుకోవడానికి కొంచెం స్థలం చాలు “అన్నాడు.

“అలా అయితే నా పక్కన వచ్చి కూర్చో అంది చెట్టు. ”

అతను చిరునవ్వుతో ఆ చెట్టు పక్కన కూర్చున్నాడు.
నీతి :
పై కథలో చెట్టు మన తల్లిదండ్రులను గుర్తుకు తెస్తుంది. మనం చిన్న వయసులో ఉన్నప్పుడు వాళ్ళతో ఆడుకోవడానికి సరదా పడతాము.కానీ పెద్దయిన తరువాత అవసరం వస్తేనే వాళ్ళ దగ్గరికి వెళ్తాము. తల్లిదండ్రులు పిల్లలకోసం జీవితాంతం కష్టపడతారు. వాళ్ళ పట్ల కృతజ్ఞతగా ఉండి అవసరంలో వాళ్ళకి సహాయపడడం మన ధర్మం. ముసలి వాళ్ళయిన తల్లిదండ్రులతో ప్రేమగా కొంత సమయం గడుపుతూ వాళ్ళని సంతోషంగా ఉంచాలి.

 

http://saibalsanskaar.wordpress.com

http://www.facebook.com/neetikathalu