Archives

పోస్ట్ మాన్ — చిన్న పాప.

విలువ :       ప్రేమ .  

ఉప విలువ :  కరుణ ఇతరుల అవసరముల పట్ల సున్నితమైన స్పందన . 

                 ఒక పోస్ట్ మాన్ ఒక ఇంటి గుమ్మం వద్ద నిలబడి “ఉత్తరం వచ్చింది” అని చెపుతూ తలుపు తట్టాడు . వస్తున్నాను అంటూ ఒక చిన్న పిల్ల గొంతు అతనికి వినిపించింది. కానీ మూడు నాలుగు నిమిషములు గడిచినా ఎవ్వరూ బయటకి రాలేదు. కొంచం  చిరాకు పడుతూ  పోస్ట్ మాన్ “దయచేసి ఎవరన్నా తొందరగా బయటకు వచ్చి ఉత్తరం తీసు కోండి. అని గట్టిగా అరిచాడు. “ పోస్ట్ మాన్! దయచేసి ఆ ఉత్తరం తలుపు క్రింద పెట్టి వెళ్ళు. నేను వస్తాను అంటూ మళ్ళీ ఒక చిన్నపాప గొంతు వినిపించింది.  ఇది  “రిజిస్టర్ ఉత్తరం  కావటం చేత ఎవరైనా సంతకం చేసి తీసుకోవాలి “ అని పోస్ట్ మాన్ తిరిగి జవ్వాబ్య ఇచ్చాడు.  . సుమారు ఆరు లేక ఏడు నిమిషముల తరువాత తలుపు తెరుచుకుంది. అంత  ఆలస్యంగా తలుపు తీసినందుకు చాలా కోపం వచ్చిన  పోస్ట్ మాన్ ఆ తలుపు తీసిన వ్యక్తిని గట్టిగా మందలించాలనుకున్నాడు.  కాని  తలుపు తీసిన వ్యక్తిని చూసి నిర్ఘాంత  పోయిన అతనికి నోట మాట రాలేదు. పాదాలు లేని ఒక చిన్న పాప మోకాళ్ళమీద ప్రాకుతూ ఉత్తరం తీసుకోవటానికి  వచ్చి తలుపు తీసింది . పోస్ట్ మాన్ మౌనం గా ఉత్తరాన్ని  పాపా చేతికి అందించి తనకి కోపం వచ్చినందుకు  బాధ పడుతూ వెళిపోయాడు. . 

                    ఉత్తరంవచ్చినప్పుడల్లా పోస్టుమాన్ ఆ ఇంటికి  వెళ్ళి  పాప తలుపు తీసి ఉత్తరం తీసుకొనేవరకు విసుగు లేకుండా వేచి ఉండేవాడు. ఆ విధంగా జరుగుతుండగా దీపావళి పండుగ రాబోతున్నది.  చిన్న పాప  ,ఆ పోస్ట్ మాన్ ఎప్పుడు  వచ్చినా చెప్పులు వేసుకోకుండా రావటం  గమనించింది. ఒకసారి పోస్ట్ మాన్ ఉత్తరం ఇవ్వటానికి వచ్చినప్పుడు నేలమీద అతని పాద ముద్రలు బట్టి అతని పాదాల కొలతలను  తీసుకొందితీసుకుంది. దీపావళి పండుగ ముందు రోజు ,ఉత్తరం ఇవ్వటానికి పోస్ట్ మాన్ వచ్చినప్పుడు ఆ పాపాప  పోస్టుమాన్ తో “అంకుల్ ! ఇది నీకు దీపావళి కి నేను ఇస్తున్న బహుమానం అంటూ ఒక పొట్లం అతనికి ఇచ్చింది. “నువ్వు నా కూతురు లాంటి దానవు . నేను నీదగ్గర బహుమతి ఎలా తీసుకుంటాను అంటూ పోస్ట్ మాన్ పాపని వారించాడు . కానీ పాప చాలా పట్టు పట్టడం  వలన కాదనలేక ఆ పొట్లాన్ని ఇంటికి తీసుకెళ్లాడు.  ఇంటికి వెళ్ళి  ఆ పొట్లం విప్పినప్పుడు అందులో ఉన్న బూట్ల జత ను (షూస్ ) ను చూసి అతని కళ్ళు కన్నీటితో నిండిపోయాయి. ఎందుకంటే ఇన్నేళ్ళ   జీవితం లో అతను  చెప్పులు లేకుండా ఇంటింటికి తిరిగి ఉత్తరాలు ఇస్తున్నా  ఆ విషయాన్ని ఇంతవరకు ఎవ్వరూ గుర్తించలేదు.

          నీతి :  

                      ఇతరుల బాధను గుర్తించి సున్నితంగా స్పందించి   ,వారి బాధను తమదిగా భావించి పంచుకునే ప్రయత్నం చేయటం అనేది మానవత్వపు లక్షణం. ఈ లక్షణమే లేకపోతే మానవుడు మానవుడు అనిపించుకోలేడు. 

                సున్నితత్వము,సానుభూతి అనే ఆభరణాలను ప్రసాదించవలసిందిగా మనం ఆ భగవంతుడిని  ప్రార్ధించాలి . అటువంటి లక్షణము ఉంటేనే  ,మనము  ఇతరులు భాదలలో ఉన్నప్పుడు వారి బాధను తగ్గించటంలో మనం కొంత సహాయం అందించ గలుగుతాము. 

https://saibalsanskaar.wordpress.com/2016/05/06/postman-and-the-little-girl/

నిజమైన స్నేహితుడు

నిజమైన స్నేహితుడు

విలువ   : ప్రేమ ,నమ్మకము . 

ఉపవిలువ : స్నేహము.  

                       అవి మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం   జరుగుతున్న రోజులు. ఎక్కడ చూసినా  భయాందోళనలు కమ్ముకుని ఉన్నాయి. యుద్ధభూమిలో యుద్ధం జరుగుతోంది . సైనికులు ఎంతో అప్రమత్తంగా ఉంటున్నారు . ఆ సమయంలో ఒక సైనికుడు తన చిరకాల మిత్రుడైన సైనికుని కోసం వెతకసాగాడు. యుద్ధభూమిలో దూరంగా శత్రువుల భూమిపై కాలువ ప్రక్కన , గాయాలతో పడి ఉండటం చూశాడు. అతడు తీగలతో కంచె అల్లిన తమ భూమి సరిహద్దు అవతల ఉన్నాడు. ఇంకా యుద్ధం జరుగుతూనే ఉంది. తుపాకుల ఫైరింగ్ శబ్దాలు వినపడుతూనే ఉన్నాయి.  తూటాలు గాలిలో దూసుకుపోతున్నాయి. ఆ సమయంలో ,ఈ సైనికుడు తన బాస్ అయిన లెఫ్టనెంట్ ను కలిసి తన సైనిక స్నేహితుని కలవటానికై వెళ్తానని పర్మిషన్ అడిగాడు. సరిహద్దులో ఉన్న కంచె తీగ, కాలువ దాటి తన స్నేహితుడిని తమ భూమిలోకి తెస్తానని చెప్పాడు. 

                    ఇది విన్న లెఫ్టనెంట్  “నీవు వెళితే వెళ్ళు ,కానీ అతను ఎప్పుడో మరణించి ఉంటాడు” అని అన్నాడు. నీవు క్షేమంగా ప్రాణాలతో  తిరిగిరాలేవు అంత ప్రమాదకరము” అని హెచ్చరించాడు లెఫ్టనెంట్. కానీ తన ప్రాణ స్నేహితుడిని చూడాలనే ఆత్రుతతో ఈ సైనికుడు ధైర్యమ ,సాహసాలతో ,తెలివిగా తన స్నేహితుని వద్దకు,అన్ని అడ్డంకులను  దాటి శత్రువుల భూమిలోకి అడుగుపెట్టాడు. మెల్లిగా గాయాలతో పడివున్న తన స్నేహితుడిని తన భుజములపై ఎక్కించుకుని ,ప్రయాసపడుతూ తన సరిహద్దుల్లోకి చేర్చాడు. లెఫ్టనెంట్ వారి వద్దకు వచ్చి సైనికుడితో  ,“నేను ఎంత చెప్పానా వినకుండా నీవు ప్రాణానికి తెగించి శత్రువు భూమిలోకి వెళ్ళావు “,కాని అతని ప్రాణాలతో తీసుకురాలేకపోయావు “,అని భాద పడ్డాడు. అంతేకాదు, నీవు అక్కడకి వెళ్లొచ్చి నందుకు ఎన్నో గాయాల పాలయినావు అని సానుభూతి చూపించాడు లెఫ్టనెంట్. దానికి సైనికుడు ఈ విధంగా బదులు  చెప్పాడు.  

                            “ సార్! నేను నా స్నేహితుని కోసం వెళ్ళటం ఎంతో మంచిదయింది!” అని అన్నాడు . దానికి లెఫ్టనెంట్ ఆశ్చర్యంగా , ఏం అంటున్నావు నీవు !  అతను మరణించాడు గదా” అన్నాడు . సైనికుడు , “అవును సార్, నేను అతనిని సమీపించేటప్పటికి , అతను బ్రతికే ఉన్నాడు ,నన్ను చూడగానే ఎంతో సంతోషించాడు. నన్ను చూసి,“జిమ్! నాకు తెలుసు! నీవు ఎలాగైనా నాకోసం వస్తావని” , అని అన్నాడు. నేను కూడా నా ఫ్రెండ్ ను చూసి అతని సంతోహాన్ని కళ్ళారా  చూసి, అతని మాటలు విని నేను ఎంతో సంతృప్తి చెందాను. వెళ్ళి ఉండకపోతే జీవితాంతం బాధపడుతూ ఉండేవాడిని”, అని అనుకున్నాడు.   

 ఈ సైనికుడు సరియైన నిర్ణయం తీసుకుని ఎంతో  సాహసం చేసి తన స్నేహితుని సంతోషం చూసి అతనికి తనపై గల నమ్మకమును నిలబెట్టినందుకు తను జీవితంలో ఎంతో మంచి పని చేశాననుకున్నాడు. 

నీతి  : 

                    చాలా సార్లు ఏదైనా పని చేసేముందు అది  విలువైనదా ,చేయతగినదా?, అనే నిర్ణయం ఆ పని చేయబోయే వాడు ఆలోచించే కోణం మీద ఆధార పది ఉంటుంది.   ఏది మంచిదో, నిర్ణయంచుకుని ఎంతో ధైర్యంగా ఆ పనిని చేయాలి. ఒక్కొక్కసారి చేయాలా ? వద్దా ? అనే నిర్ణయం చేయటం కష్టమే! అయితే తరువాత రోజులలో ఆ పని చేయలేదే అని పశ్చాత్తాప పడకూడదు. మనలను ఎంతమంది వదిలి పెట్టినా మన నిజ స్నేహితుడైన వాడు మనతోనే ఉంటాడని? యుద్ధము ,ఒప్పుఎవరిదీ ?తప్పు ఎవరిదీ ? కన్నాచివరివరకు మనతో ఎవరు మిగిలి ఉన్నారు అని తెలియపరుస్తుంది. 

https://saibalsanskaar.wordpress.com/2016/01/28/a-true-friend/

ధనవంతుడు మరియు ముగ్గురు బిచ్చగాళ్ళు

విలువ: ప్రేమ
అంతర్గత విలువ: భగవంతుని శరణు వేడుట

3559F3E9-3015-42E8-9290-3CD20154771A.png

ఒక ఊరిలో మంచి వ్యక్తిత్వం కలిగిన ధనవంతుడు ఉండేవాడు.  ముగ్గురు బిచ్చగాళ్ళు ఆ ధనవంతుడిని సహాయం అడగాలని అనుకున్నారు. మొదటి బిచ్చగాడు ధనవంతుడి దగ్గరకు వెళ్ళి నాకు 5 రూపాయలు ఇవ్వండి అని అడిగాడు. ధనవంతుడికి కోపం వచ్చి నేనేదో నీకు అప్పు ఉన్నట్టు అడుగుతున్నావే, ఈ 2 రూపాయలు తీసుకుని వెళ్ళు అని పంపించేసాడు.
రెండవ బిచ్చగాడు ధనవంతుడి దగ్గరికి వెళ్ళి అయ్యా; నేను 10 రోజులుగా సరైన తిండి లేకుండా ఉన్నాను, నాకు సహాయం చెయ్యండి అని వినయంగా అడిగాడు.  నీకు ఎంత డబ్బు కావాలి అని ధనవంతుడు అడిగాడు. మీరు ఎంత ఇవ్వాలనుకుంటే అంత ఇవ్వండి అన్నాడు బిచ్చగాడు. ధనవంతుడు 10 రూపాయలు ఇచ్చి ఈ డబ్బుతో 3 రోజులు కడుపునిండుగా భోజనం చెయ్యవచ్చు అని చెప్పి పంపించాడు.

మూడవ బిచ్చగాడు ధనవంతుడి దగ్గరకు వెళ్ళి అయ్యా; మీ గురించి చాలా మంచిగా విన్నాను. మిమ్మల్నిఒక్కసారి చూసి పోదామని వచ్చాను. మీలాంటి మంచి గుణాలు ఉన్న వ్యక్తులు భగవంతుడితో సమానం అన్నాడు. అది విన్న ధనవంతుడు బిచ్చగాడిని కూర్చోమని  కుర్చీ చూపించాడు. చాలా అలసటగా కనిపిస్తున్నారు అని చెప్పి తినడానికి ఆహారం అందించాడు. మీకోసం నేను ఏమి చెయ్యగలను అని అడిగాడు. దానికి సమాధానంగా బిచ్చగాడు అయ్యా కడుపునిండా తిండి పెట్టేరు, ఆప్యాయంగా మాట్లాడేరు అది చాలు.నేను మీ నుండి ఏమీ ఆశించట్లేదు అన్నాడు.  ధనవంతుడు బిచ్చగాడి ప్రవర్తనకు సంతోషించి జీవితాంతం తన దగ్గరే ఉంచుకుని ప్రేమగా చూసుకున్నాడు.

నీతి:
——-
భగవంతుడు కూడా పై కథలో ధనవంతుడిలాంటివాడు.  ముగ్గురు బిచ్చగాళ్ళ వలే మూడు రకాల వ్యక్తులు ప్రపంచంలో ఉంటారు. మొదటిరకం వాళ్ళు భగవంతుడి మీద పెత్తనం చేసి తమ పనులు నెరవేర్చుకోవాలని చూస్తారు. రెండవరకం వాళ్లు ప్రాపంచిక సుఖాలకోసం భగవంతుడిని ఆశ్రయిస్తారు. మూడవరకం వాళ్ళు ఉన్నంతలో తృప్తిగా ఉంటూ భగవంతుడి పట్ల కృతజ్ఞత కలిగి ఉన్నారు  మూడవరకం వాళ్ళు ఉత్తములు. వారికి భగవంతుడు బాధని తగ్గించి జాగ్రత్తగా కాపాడుకుంటాడు.

https://saibalsanskaar.wordpress.com/2015/12/08/a-millionaire-and-three-beggars/

చివరి సవారి

విలువ :దయ
ఉప విలువ: మర్యాద,సమయ స్ఫూర్తి

 

taxi

ఒక టాక్సీ డ్రైవర్ ఆ రోజుకి తన చివరి సవారీని ఎక్కించుకోటానికి ఒక ఇంటికి వెళ్ళాడు .సవారీని కావాలని పురమాయించిన వారు, ఎంతకీ బైటికి రాలేదు. అదే తన చివరి బేరమవడంతో అతను వెళ్ళిపోదామనుకున్నాడు. కాని, ఎందుకనో కార్ ని పక్కకి ఆపుకుని ఆ ఇంటి తలుపుని కొట్టాడు .

“ఒక్క నిమిషం “ అని లోపటి నుండి ఒక వృద్ధురాలి గొంతు వినిపించింది. ఇంతలో
తొంబై ఏళ్ళ పెద్దావిడ తలుపు తెరిచి బైటికి వచ్చి నిలబడింది. ఆవిడ పక్కన ఒక పెట్టి కూడా
ఉంది. కొన్నేళ్ళగా ఆ ఇంట్లో ఎవరూ నివసించడం లేదని అతనికి అర్ధమయింది . ఎందుకంటే ఆ ఇంట్లో కుర్చీలన్నిటినీ ఒక బట్టతో కప్పారు. గోడ మీద గడియారాలు కాని , వంటింట్లో గిన్నెలు కాని , ఏమీ లేవు . గది మూలలో ఒక అట్టెపెట్టి ఉంది. దాని నిండా చిత్ర పటాలు మరియు గాజు సామాన్లు సద్ది ఉన్నాయి.

ఆవిడ డ్రైవర్ ని తన పెట్టెను బైట పెట్టమని సహాయము కోరింది. డ్రైవర్ ఆమె పెట్టెను టాక్సీలో పెట్టి ,వెనుకకు వచ్చి ఆవిడను జాగ్రత్తగా చేయి పట్టుకుని తీసుకెళ్ళి, కార్ లో కూర్చో పెట్టాడు. తన పట్ల డ్రైవర చూపిన దయకి ఆవిడ ఎంతో సంతోషించింది. అతనికి ఎన్నో సార్లు తన కృతజ్ఞతలను తెలుపుకుంది . డ్రైవర్ ఎంతో వినయంగా ,” అయ్యో! పర్లేదండి .ప్రయానీకులందరినీ నేను మా అమ్మని చూసూకున్నట్టే మర్యాదగా చూసుకుంటాను . ” అని చెప్పాడు . అతని వినయ విధేతలను ఎంతో మెచ్చుకుంటూ ఆవిడ తనని పలానా చోటుకి తీసుకుని వెళ్ళమంది .పైగా, తనకు ఏమీ తొందర లేదు నాయనా ! నిదానంగనే వెళ్దాము” అని చెప్పింది .

“నాకెవరూ లేరు .నేను ఒంటరిదాన్ని అయిపోయాను ,డాక్టర్ కూడా నేను ఎక్కువ కాలం బ్రతకను అని చెప్పారు .” అని అతనితో ఆమె మనసులోని బాధను పంచుకుంది . మాట్లాడుతున్నప్పుడు ,ఆవిడ కళ్ళు చమ్మగిల్లడం గమనించాడు ,డ్రైవర్. అతను కార్ మీటర్ ను ఆపేసి ఆవిడను ఫ్రీగా డబ్బు తీసుకోకుండా తిప్పదల్చుకున్నాడు.

అలా మాట్లాడుకుంటూ రెండు గంటల పాటు ప్రయాణం చేశారు వాళ్ళిద్దరూ .దారిలో ఆవిడ డ్రైవర్ కి తను పూర్వం ఉద్యోగము చెసిన చోటుని ,పెళ్ళైన కొత్తల్లో తన భర్తతో కలిసి ఉన్న ఇల్లును చూపించింది . ఇలా దారిలో చాలా చోట్లు కార్ ను ఆపి తన గత స్మృతులను గుర్తు తెచ్చుకుంది .

ఇలా తెల్లవారేదాకా వాళ్ళిద్దరూ కొంత తిరిగాక అవిడ అలిసిపొయి అతన్ని ఒక వృద్ధాశ్రమం దగ్గెర ఆపమంది .అక్కడి వాళ్ళొచ్చి ఆవిడని చేయి పట్టుకుని తీసుకెళ్ళారు . డ్రైవర్ కార్ వెనుక ట్రంక్ లో (డిక్కీ )ఉన్న ఆమె పెట్టిని లోపలి దాకా తీసుకెళ్ళి పెట్టారు. వీల్ చైర్లో కూర్చుని లోపలికి వెళ్తూ పెద్దావిడ ,డ్రైవర్ ని “మీటర్ ఎంతైంది నాయనా ! నీకు నేను ఎంత డబ్బు ఇవ్వాలి?” అని అడిగింది. డ్రైవర్ ,” ఏమీ లేదండి! మీరు నాకేమి డబ్బు ఇవ్వక్కర్లేదు ,అని బదులు చెప్పాడు. “అదేంటి నాయనా! బ్రతుకు తెరువు కోసం టాక్సీ ని నడుపుతున్నావు.ఇలా డబ్బులు తీసుకోపోతే
నీకు కష్టం కదా”, అని అడిగింది. దానికి డ్రైవర్ ,పరవాలేదండి అని ఆవిడ దీవెనలను తీసుకుని వెళ్ళిపోయాడు.

అతని మంచితనాన్ని మెచ్చుకుంటూ ఆవిడ,”బాబూ ! ఒక వృద్దురాలికి కొన్ని మధుర క్షణాలను గడిపే అవకాశాన్ని ఇచ్చావు”, అని అంటూ లోపలికి వెళ్ళిపోయింది.
ఆ తరవాత ఆ క్యాబ్ డ్రైవెర్ వేరే పాసెంజర్స్ ని (సవారీలను) ఎక్కించుకోకుండా ,ఎంతో తృప్తిగా ఇంటికి వెళ్ళిపోయాడు. దారిలో ,పాపం ఆ పెద్దావిడని ఎవరన్నాకోపం ఎక్కువగా ఉన్న డ్రైవర్ కాని ఓర్పు లేని వారు కాని ఎక్కించుకుని ఉంటే ఆవిడ ఎంత ఇబ్బంది పడి ఉండేవారు అని అనుకున్నాడు . నేను కూడా హార్న్ కొట్టినాఎవరూ తలుపు తియ్యలేదని వెళ్ళిపోయుంటే ఎంత చక్కటి అవకాశాన్ని పోగొట్టుకునే వాడిని . నా జీవితంలో నేను ఇంత మంచి పని ఎప్పుడూ చెయ్యలేదు. ఒక పెద్దావిడకి సహాయ పడి ,ఆవిడకి కొన్ని క్షణాలైనా ఆనందాన్ని కలిగించగలిగాను.

నీతి :

మనమందరము కూడా జీవితంలో మధుర క్షణాలకోసం ఎదురు చూస్తూ ఉంటాము. కాని ,అవి ఎప్పుడు ఎలా అనుభూతిలోకి వస్తాయో చెప్పలేము. కథలోలా కొన్ని సార్లు చిన్న చిన్నపనులు కూడా ఎంతో తృప్తిని ,ఆనందాన్ని కలిగిస్తాయి. ప్రతి క్షణం కూడా విలువైనది , చట్టి అనుభూతులను తప్పక సొంతం చేసుకోవాలి.

రచయిత: న్యూ యార్క్ టాక్సీ డ్రైవర్ అనుభూతి

మూలం :రాజర్ డార్లింగ్టన్ కథలు
https://saibalsanskaar.wordpress.com/2015/09/30/the-last-ride/

ఒక పులి మీసాల కథ

 

విలువ : ప్రేమ
ఉపవిలువ : ఓర్పు,పట్టుదల

 

tiger-whisker.png
అననగానగా యూనస్ అనే ఒక యువతి ఉండేది. ఆమె భర్త ఆమెతో ఎంతో ప్రేమగా ఉండే వాడు .
కాని అతను ఒక యుద్ధంలో పోరాడి తిరిగి వచ్చాక ఆమెతో కోపంగా ఉండటం మొదలుపెట్టాడు.
ఎప్పుడు ఎలా ఉంటాడో ఆమెకి అర్ధమయ్యేది కాదు.

ఆ ఊరి అవతల కొండలలో ఒక సన్యాసి ఉండే వాడు. ఊళ్ళో వాళ్ళు ఏ కష్టము వచ్చినా అతని దగ్గెరకి వైద్యం కోసం పరిగెట్టుకుంటూ వెళ్ళే వారు . యూనస్ ఎప్పుడూ ఎవరి సహాయం కోరేది కాదు , తన సమస్యలను తనే పరిష్కరించుకునేది. ఈ సారి మటుకు తన వల్ల కాక ఆ సన్యాసిని సహాయం కొరటానికి వెళ్ళింది. ఆయనకి తన పరిస్థితిని వివరించింది.అన్నీ విన్న సన్యాసి ,”యుద్ధం నించి తిరిగి వచ్చిన సైనికులు ఇలా ప్రవర్తించటం మామూలే. నేను నీకు ఏ సహాయం చేయగలను అని అడిగాడు.

యూనస్ ,”స్వామీ మా ఆయనని మళ్ళీ ఇది వరకులా నాతో ప్రేమగా ఉండేలా మార్చండి,అవసరమైతే ఆయనకు ఏదన్నా ఔషధం ఇస్తారా అని అర్ధించింది.సన్యాసి ఆమెని మూడు రోజులు తరవాత రమ్మని ఆదేశించారు. యూనస్ సరిగ్గా మూడు రోజులు తరువాత ఎంతో ఆశగా ముని ఆశ్రమానికి వచ్చింది. అప్పుడు ఆయన యూనస్ తో తన సమస్యని పరిష్కారించటానికి మందు తయారు చెయ్యాలంటే ఒక సజీవ పులి యొక్క మీసాన్ని తీసుకురావాలని పట్టుబట్టాడు .

వేరే దారి లేక యూనస్ మరునాడు పొద్దున్నే పులి మీసం కోసం అడవిలోకి వెళ్ళింది. అన్న మాంసాలను ఒక గిన్నెలో పట్టుకెళ్ళి పులి ఉండే గుహ బయట ఉన్న గడ్డిపైనా ఉంచుంది. ఆహారం కోసం పులి బతికి వస్తుందని పొదల వెనక దాక్కుని ఎదురుచూసింది . పులి ఎంతకీ రాక పోయే సరికి ఇంటికి తిరిగి వెళ్ళిపోయింది . మరునాడు సరిగ్గా అదే సమయానికి పులికి ఆహారం తీసుకుని వచ్చింది. ముందు రోజు తను అక్కడ పెట్టిన గిన్నె ఖాళీగా ఉండటం గమనించింది. తాను ఉండగా పులి బయిటికి వస్తుందని ఆశగా ఎదురు చూసింది. కానీ,పులి బయిటికి రాలేదు. ఇలా కొన్ని నెలలు గడిచాయి కానీ యూనస్ కి పులి మీసం దొరకలేదు. యూనస్ లేని సమయంలో పులి రోజు తాను తెచ్చి పెట్టే ఆహారాన్ని స్వీకరించేది.

కొన్నాళ్ళకి యూనస్ కి అర్ధమయింది ఏమిటంటే ,పులి యూనస్ అడుగుల చప్పుడు వినగానే తను దాక్కున్న సమయం చూసి ఆహారం తిని వెళ్లిపోయేది. ఇలా రోజు యూనస్ , పులి తను తెచ్చిన ఆహారాన్ని ఇష్టాంగా తినడం గమనించేది. క్రమేణా యూనస్ కి ఆ పులి మీద ప్రేమ కలిగింది.పులి అందమైన మేనుని ప్రేమగాతాకాలని తనకి కోరిక కలిగింది.కొన్ని రోజులకి పులి పిల్లిలాగా ఒళ్ళు విరిచి యూనస్నితన మేనుని తాకనిచ్చింది .ఇలా పులి నమ్మకాన్ని గెలుచుకుంది యూనస్. సరైన సమయం చూసి పులి అనుమతితో తన మీసంలో ఒక వెంట్రుకను జాగ్రత్త్తగా దాన్ని బుజ్జగిస్తూనే లాక్కోగలిగింది యూనస్.

మొత్తానికి విజయం సాధించిన యూనస్ ఎంతో గర్వంగా ముని ఆశ్రమానికి పులి మీసంతో వెళ్ళింది .అప్పుడు ముని యూనస్ ని ఆశ్చర్యంతో “ ఇదెలా నీకు సాధ్యమైంది, సజీవమైన పులి మీసాన్ని నీవు ఎలా తేగలిగావు,” అని ప్రశ్నించాడు?అప్పుడు యూనస్ ,” మహాత్మా ఆరు నెలలుగా కష్టపడి నేను ఆ పులి నమ్మకాన్ని సంపాదించుకోగలిగాను . ఈ విధంగా పులి నన్ను దాని మీసాన్ని తీసుకునేందుకు అనుమతించింది” అని సమాధానం చెప్పింది . అది విన్న సన్యాసి ఆ మీసాన్ని మంటల్లోకి విసిరేసి, యూనస్ నీకు ఇంక దీంతో పని లేదు ! నువ్వే చెప్పు, అంత క్రూరమైన మృగాన్ని నీ ప్రేమతో ఓర్పుగా దారికి తెచ్చుకోగలిగావు. అటువంటప్పుడు ఒక సాధారణమైన మనిషి అయిన నీ భర్తని నువ్వు ప్రేమతో దారికి తెచ్చుకోలేవా ?” అని అడిగాడు.

ముని మాటలకి మౌనంగా ఉండి పోయింది యూనస్. ఇంటికి తిరిగి వెళ్తూ తన భర్తని ,పులిని తలుచుకుని తన భర్తను మార్చుకోవటం తన వల్ల సాధ్యమవుతుందని ఆత్మవిశ్వాసంతో వెళ్ళింది.

నీతి :
ఈ విధంగా ప్రేమ ఉన్న చోట బండ రాళ్లు కూడా కరుగుతాయి .

మూలం :ఒక కొరియన్ కథ
https://saibalsanskaar.wordpress.com/2015/09/30/the-tigers-whisker/

స్వచ్ఛమైన మనస్సు

విలువ — ప్రేమ
అంతర్గత విలువ — అక్కర, ఇతరుల గురించి ఆలోచించడం.

vidyasagar

ఈశ్వర్ చంద్ర విద్యాసాగర్ ఎంతో దయ,కరుణ కలిగి ఉండేవారు. ఆయన ,తనకంటే తక్కువ కులం వారితో కూడా ఎంతో ప్రేమగా మెలిగే వారు.

విద్యాసాగర్ గారి ఇంట్లో, ఒక పని వాడు ఉండేవాడు. అతను ఇంటి పనంతా చక్కగా చేసేవాడు. విద్యాసాగర్ గారు అతనిని , కుటుంబంలో మనిషిగా, చాలా ప్రేమగా చూసుకునేవారు.

ఒక రోజు విద్యాసాగర్ గారు ఇంట్లో మెట్లు దిగి కిందకి వస్తుండగా, ఆఖరి మెట్టు మీద పనివాడు, చేతులో ఒక ఉత్తరం పట్టుకుని నిద్రపోవటం గమనించారు.
విద్యాసాగర్ గారు ఆ ఉత్తరాన్ని తీసుకుని చదివి అందులో ఉన్న చెడు వార్త గురించి తెలుసుకున్నారు. ఆ కారణంగా ఏడుస్తూ నిద్రపోయిన పనివాడిని చూసి జాలి పడి, ఆయన లోపలి నుంచి ఒక విసినికర్ర తీసుకుని వచ్చి, పనివాడికి విసురుతూ కూర్చున్నారు.

అదే సమయానికి, విద్యాసాగర్ గారి స్నేహితుడు ఇంటికి వచ్చాడు. ఈ దృశ్యం చూసిన స్నేహితుడు ఆశ్చర్యంతో ‘కేవలం (Rs.78)డెబ్బై ఎనిమిది రూపాయిలు సంపాదించే పనివాడికి ఇలా సేవ చేయటం అవసరమా? అని ప్రశ్నించాడు.

“మా నాన్నగారు కూడా అప్పట్లో Rs.78 సంపాదించే వారు. ఒక రోజు ఆయన రోడ్ మీద మూర్ఛబోతే, ఎవరో మంచినీళ్లు ఇచ్చి సహాయం చేశారు”,ఈ రోజు ఈ పనివాడిలో చనిపోయిన మా నాన్నగారిని చూస్తున్నాను. “ అని ఎంతో వినయంతో సమాధానమిచ్చారు.

నీతి:
మంచి మనస్సు అంటే తియ్యగా మాటలు చెప్పడమే కాదు, మన ప్రవర్తనలో కూడా తియ్యదనం ఉండాలి. ఇతరుల గురించి ఆలోచించడం,అందరితో ప్రేమగా ఉండడం నేర్చుకోవాలి.అందులోనే హుందాతనం ఉంది!

http://amritham99.blogspot.sg/search/label/inspiring%20stories

తల్లి గుడ్లగూబ

owl

 

విలువ — ప్రేమ

అంతర్గత విలువ — అందరి మీద అక్కర, నిస్వార్థమైన ప్రేమ.

ఇది తల్లి ప్రేమని తెలియ చేసే ఒక చక్కటి  కథ.ఒక భక్తుడు కోవెల దర్శనం ముగించుకుని బయటికి వస్తున్నాడు. ఒక చిన్న ఉడత పిల్ల భయంతో, చెట్టు కొమ్మ మీద, తల్లి కోసం ఎదురు చూస్తోంది . దెగ్గెరలో ఉన్న ఒక పాము, ఈ ఉడతను తిందాము అని వేగంగా వస్తోంది.

పక్క చెట్టు మీద నుండి ఇదంతా గమనిస్తున్న గుడ్లగూబ వచ్చి, పాముని పక్కకి తోసి ఉడత పిల్లని కాపాడింది . తరవాత, పక్కనే ఉన్న చెట్టు మీద కూర్చుంది. కాని ,ఉడత పిల్లని ఒక కంట గమనిస్తూనే ఉంది.పక్కనే ఉన్న పాము మళ్ళీ,ఉడతని తినడానికి వచ్చింది. గుడ్లగూబ, ఈసారి పాముని క్షేమించలేదు. బాగా జోరుగా యెగిరి, ఉడతని కాపాడింది.

ఆ భక్తుడు, గుడ్లగూబ సమయ స్ఫూర్తిని ,ఉడత పిల్ల పట్ల తాను చూపించిన తల్లి ప్రేమను చూసి ఎంతో ఆశ్చర్యపోయాడు. ఎందుకంటే సాధారణంగా గుడ్లగూబ ,ఉడతలని ఆహారంగా స్వీకరిస్తుంది . అటువంటిది   ప్రమాదంలో చిక్కుకున్న తల్లిలేని ఉడతపిల్లను చూసి తాను ఒక తల్లిలా వెంటనే ఎంతో కరుణతో స్పందించింది.

పశు పక్షులలో ఉన్న ఈ పాటి దయ మానవులలో ఉండటంలేదని ఆ భక్తుడు అనుకున్నాడు.  

నీతి:

మన మనస్సు మరియు  మాట ఎప్పుడూ నిర్మలంగా ఉండాలి. సహాయము చేసే గుణం పెంచుకోవాలి.  నిస్వార్థమైన ప్రేమ కలిగి ఉండాలి. మన చుట్టూ ఉన్న స్నేహితులు,బంధువులు,పరిచయస్తల పట్ల మటుకే కాకుండా సృష్టి పట్ల  అందులో నివసిస్తున్న ఉన్న జీవరాసుల పట్ల కూడా ప్రేమ కలిగి ఉండాలి . అప్పుడే మనము కూడా విశ్వ ప్రేమకి పాత్రులమవుతాము.

http://amritham99.blogspot.sg/search/label/inspiring%20stories

 

దయగల హృదయం

విలువ : ప్రేమ
అంతర్గత విలువ : ఇతరుల పట్ల దయ
     ఈశ్వర చంద్ర విద్యాసాగర్ ఎంతో మంచి వ్యక్తిత్వం కలిగి ఉండేవాడు. సాటివారి పట్ల ఆదరణ,దయ కలిగి ఉండేవాడు. ఎక్కువ స్థాయి, తక్కువ స్థాయి అన్న తేడా లేకుండా అందరినీ సమానంగా చూసేవాడు. తన ఇంట్లో పని చేసేవారిని కూడా ఆదరించేవాడు. ఒక రోజు విద్యాసాగర్ తన ఇంట్లో మెట్లు దిగి కిందకి వస్తూ ఉండగా, ఇంట్లో పనివాడు చేతిలో ఉత్తరం పట్టుకుని, మెట్ల పక్కన నిద్రపోతూ ఉండడం గమనించాడు. నెమ్మదిగా పనివాడి చేతిలో ఉత్తరం తీసుకుని చదివాడు. ఆ ఉత్తరంలో విషయాన్ని బట్టి అతను చాలా ఇబ్బందుల్లో ఉన్నాడని అవి తట్టుకోలేక వాటి గురించి బాధపడుతూ నిద్రపోయాడని అర్థం చేసుకున్నాడు. అతని పరిస్థితికి జాలిపడి, గదిలోకి వెళ్ళి విసనకర్ర తెచ్చి పనివాడికి విసరసాగాడు. అలా విసరడం వల్ల అతను ఇంకా సౌకర్యంగా నిద్రపోగలడని విద్యాసాగర్ భావించాడు. 
  ఇంతలో విద్యాసాగర్, స్నేహితుడు అతన్ని కలవడానికి వచ్చాడు.ఈ దృశ్యం చూసిన అతను కోపంతో విద్యాసాగర్ తో ” జాలికి కూడా ఒక హద్దు ఉండాలి. పనివాడికి నువ్వు సేవ చెయ్యడం ఏమిటి? నెలకు 700 రూపాయలకు పనిచేసే వాడికి నువ్వు గాలి విసురుతావా” అన్నాడు.
దానికి విద్యాసాగర్ నవ్వుతూ మా నాన్నగారు కూడా  నెలకు 700 రూపాయలే సంపాదించేవారు. ఒకరోజు ఇంటికి వస్తూ రోడ్డు మీద కళ్ళు తిరిగిపడిపోయారు. ఆ దారిలో వెళ్తున్న ఒకాయన మంచినీళ్ళిచ్చి మా తండ్రిని ఆదుకున్నాడు.ఈ పనివాడి మొహంలో , ఆరోజు మా నాన్నగారు పడిన కష్టం కనిపించింది అన్నాడు.
నీతి
 
సాటి మానవుల పట్ల మన ప్రేమను, దయను మాటల ద్వారా మాత్రమే కాక చేతల ద్వారా కూడా చేసి ఆదర్శంగా జీవించవచ్చు అని పై కథ వలన తెలుసుకోవచ్చు. భగవంతుని సృష్టిలో అందరూ సమానమే అని గుర్తించి, అందరినీ సమానంగా ఆదరించడం నేర్చుకోవాలి.

అర్జునుడు మరియు బ్రాహ్మణుడి కథ .

krishna-arjuna

 

విలువ — ప్రేమ

అంతర్గత విలువ — స్వార్ధం లేని సేవ.

కృష్ణ పరమాత్మ మరియు అర్జునుడు నడుస్తూ ఉండగా, త్రోవలో ఒక బీద బ్రాహ్మణుడు కనిపించాడు. బ్రాహ్మణుడి దీన పరిస్థితిని  చూసి, అర్జునుడు ఒక సంచీలో బంగారు నాణాలు ఇచ్చారు.బ్రాహ్మణుడు సంతోషంగా ఇంటికి వెళుతుండగా, దారిలో దొంగలు బంగారు నాణాల సంచీని దొంగిలించారు. బ్రాహ్మణుడు నిరాశతో మళ్ళీ  అడుక్కోవడానికి రొడ్డున పడ్డాడు. కృష్ణ పరమాత్మ మరియు అర్జునుడు, బ్రాహ్మణుడి కథ విన్నారు. అర్జునుడు బ్రాహ్మణుడి దీన పరిస్థితి చూసి, అతనికి ఒక పెద్ద వజ్రమును ఇచ్చాడు.

       బ్రాహ్మణుడు వజ్రాన్ని ఇంటికి తీసుకుని వెళ్లి, దానిని  ఒక పాత కుండ లోపల జాగ్రత్తగా దాచాడు. బ్రాహ్మణుడి భార్య మంచి నీళ్లు తేవడానికి రోజూ చెరువు దెగ్గరకి   వెళ్ళేది . కాని ఆ రోజు , తీసుకుని వెళ్లిన కుండ పగిలి పోవడం వల్ల, ఇంట్లో ఉన్న ఒక పాత కుండను తీసుకుని వెళ్ళింది. కుండ చెరువులో ముంచ గానే, దాంట్లో ఉన్న వజ్రము నీళ్ళల్లో మునిగిపోయింది.బ్రాహ్మణుడు పాత కుండ కోసం వెతికి, భార్య ఇంటికి తిరిగి రాంగానే,ఆమె  చెప్పింది విని, వజ్రము పోగొట్టుకున్నాను అని తెలుసుకుని ఎంతో బాధపడ్డాడు.

నిరాశతో మళ్ళీ  అడుక్కోవడానికి రొడ్డున పడ్డాడు. కృష్ణ పరమాత్మ మరియు అర్జునుడు, బ్రాహ్మణుడి పరిస్థితిని తెలుసుకున్నారు.  అర్జునుడు ‘నేను ఇంక ఈ బ్రాహ్మణుడికి సహాయము చెయ్యలేను ‘అని అన్నాడు. అప్పుడు కృష్ణ పరమాత్మ ఆ బ్రాహ్మణుడికి  రెండు పైసలు ఇచ్చారు.అది చూసి అర్జునుడు అనుమానంతో ‘నేను బంగారు నాణాలు, వజ్రము ఇచ్చాను కాని ఈ బ్రాహ్మణుడి దారిద్య్రము  ఎంత మాత్రము తీరలేదు. మీరు ఇచ్చిన ఈ రెండు పైసలు ఏమి చెయ్యగలవు ?’ , అని ప్రశ్నించాడు. దానికి కృష్ణ పరమాత్మ నవ్వుతూ ‘చూద్దాము’  అని అన్నారు.

         బ్రాహ్మణుడు తన దారిద్య్రమును   నిందించుకుంటూ నడుస్తుంటే, త్రోవలో ఒక చేపలు పట్టే వాడి దెగ్గెర, ఆతను అప్పుడే పట్టిన చేపను చూశాడు. ఈ రెండు నాణాలు అతనికి అంతగా ఎలాగూ పనికిరావనుకుని ,కనీసం  వాటితో ఆ గిలగిలా కొట్టుకుంటున్న ఆ చెప్పాను విడిపిద్దాము అనుకున్నాడు.ఆ రెండు పైసలు జాలరికి ఇచ్చి,చేపను కొనుక్కున్నాడు. చేపని నదిలో వదిలి పెట్టడానికి ప్రయత్నిస్తుంటే, గొంతులో ఏదో అడ్డుకుని ఆ చేప  కష్టపడటం గమనించాడు.బ్రాహ్మణుడు చేపని ఆ అవస్థ నుంచి కాపాడదామని అనుకున్నాడు. దాని గొంతులో అడ్డుకున్న పదార్ధము తీసే ప్రయత్నము చేశాడు. తీరా చూస్తే అది తను పోగొట్టుకున్న వజ్రమే.

బ్రాహ్మణుడు సంతోషంతో పరుగులు పెట్టాడు. ‘దొరికింది దొరికింది ‘ అని ఎంతో  ఉత్సాహంతో పెద్దగా అరవటం మొదలుపెట్టాడు. అప్పుడు అదే త్రోవలో నడుస్తున్న , బంగారు నాణాలు దొంగిలించిన దొంగ, బ్రాహ్మణుడి అరుపులు విని భయపడి, సంచీని వదిలేసి పారిపోయాడు. బ్రాహ్మణుడు తనకి తిరిగి లభించిన  ధనంతో సంతోషంగా అర్జునుడి దెగ్గెరకి వెళ్లి తనకి జరిగిందంతా చెప్పి,తన ధన్యవాదములను తెలిపాడు.ఇదంతా చూసి ఆశ్చర్యంతో అర్జునుడు ,”హే కృష్ణా! ,నేను ఇచ్చిన బంగారు నాణాలు కాని ,వజ్రము కాని ఈ బ్రాహ్మణుడికి ఏ మాత్రము ఉపయోగ పడలేదు  అలాంటిది నీవు ఇచ్చిన రెండు నాణాలు అతనికి ఎలా సహాయ పడ్డాయో నాకు అసలు అర్ధం కావాటంలేదు. దయచేసి వివరించు “ అని అర్ధించాడు.

           అప్పుడు, కృష్ణ పరమాత్మ ఇలా సమాధానం చెప్పారు ‘అర్జునా ! ఆ బ్రాహ్మణుడు బంగారు నాణాలు, వజ్రము ఉన్నప్పుడు తన గురించే ఆలోచించుకున్నాడు. కాని,  కేవలము రెండు పైసలు మాత్రమే ఉన్నప్పుడు , వాటితో ఎవరికైనా సహాయం చేద్దాం”, అని అనుకున్నాడు’,నిజం ఏమిటి అంటే ‘కష్టపడుతున్న వాళ్ళకి సహాయం చెయ్యడమంటే  భగవంతునికి సేవ చేయడమే. మనకంటే ముందు వేరే వాళ్ళ బాగోగుల గురించి ఆలోచించి వారిని ప్రేమించినప్పుడు, మనల్ని భగవంతుడు తప్పక కాపాడుతాడు’. మన యోగక్షేమాలని ఆయనే చూసుకుంటారు.

నీతి :

ఏపనిలో నైనా, ఫలితం ఆశించకుండా, స్వార్ధం లేకుండా చెయ్యాలి. స్వచ్ఛమైన  ప్రేమ మరియు స్వార్ధం లేని సేవా గుణాన్ని పెంచుకుందాం.

https://saibalsanskaar.wordpress.com/2015/08/03/selfless-service-story-of-arjuna-and-the-brahmin/

htps://facebook.neetikathalu.com

మంచి వాళ్ళు ఎందుకు కష్టపడతారు

guru

విలువ — ప్రేమ , నమ్మకం
అంతర్గత విలువ — భక్తి.

గురముఖ్ , మనముఖ్ ఇద్దరు మంచి స్నేహితులు.
గురముఖ్ కి భగవంతుడు అంటే చాలా నమ్మకం. మనముఖ్ కి నమ్మకం లేదు.
గురముఖ్ తెల్లవారగానే లేచి స్నానము చేసి, దేవుడి కథలు, పాటలు చదువుకునేవాడు. మనముఖ్ మంచి నిద్దరలో ఉండేవాడు.

ఒకరోజు ఇద్దరు అడివిలో నడుస్తున్నారు. అప్పుడు మనముఖ్ కి ఒక పెద్ద సంచిలో బొగ్గులు దొరికాయి, అవి అమ్మి డబ్బులు చేసుకున్నాడు.
అలా నడుస్తుండగా, గురముఖ్ కి, కాలు మీద తేలు కుట్టింది. నొప్పితో బాధ పడుతున్నాడు. అప్పుడు
మనముఖ్ ‘నువ్వు భగవంతుడిని నమ్ముకున్నావు, అయినా బాధ పడుతున్నావు. కాని, నాకు నమ్మకం లేకపోయినా, నేను డబ్బు చేసుకున్నాను.’ అని అన్నాడు.

అదే దోవలో నడుస్తూ వెళ్తున్న ఒక జ్ఞాని , మనముఖ్ మాటలు విని హాస్యంగా నవ్వాడు.
మనముఖ్, అతనిని ,”మీరు ఎందుకు ఆలా నవ్వారు? అని అడిగాడు. అప్పుడుఆ జ్ఞానీ, ఇచ్చిన సమాధానం విందామా ?

‘నువ్వు ఎంత అమాయికుడివి, నీకు భగవంతుడు మీద నమ్మకం ఉండి ఉంటె, నీకు బొగ్గులు ఉన్న సంచి కాదు, వజ్రాల మూట దొరికేది.
గురముఖ్, నీకు తెలు కుట్టగానే, మరణించి ఉండేవాడివి. కాని నీ భక్తి వల్ల మరణం నుంచి తప్పించుకున్నావు. ‘

నీతి:
భగవంతుడు మీద భక్తి, ప్రేమ ఎంతో అవసరం. నమ్మకం మన బాధల నుంచి విముక్తి కలిగిస్తుంది.
మనల్ని మంచి మార్గంలో నడిపిస్తుంది.