Archives

ఉద్ధవ గీత :శ్రీ కృష్ణ- ఉద్ధ వుల మధుర సంభాషణ

విలువ :ధర్మం ,విశ్వాసము
ఉప విలువ : శరణాగతి

 

krishna

ఉద్ధవుడు శ్రీ కృష్ణుడికి చిన్ననాటి నుంచే ఎన్నో సేవలు చేసేవాడు. ఆయనే కృష్ణుడికి రథసారధి కూడా . కాని ,తను చేసే సేవలకు ఎప్పుడూ ఏ ప్రతిఫలము ఆశించలేదు.

ద్వాపర యుగంలో తన అవతారం చాలించే ముందు, శ్రీ కృష్ణుడు ఉద్ధవుడిని పిలిచి ,”ఉద్ధవా! నా అవతార కాలంలో ఎంతో మంది నా నుంచి ఎన్నో వరాలను ,బహుమతులను పొందారు. కాని ,నీవు ఎన్నడూ నన్ను ఏదీ కోరలేదు . కనుక నీకు ఏదన్నా ఇవ్వాలని ఉంది ,ఏమి కావాలో కోరుకో ?” అని ప్రేమగా అడిగారు.

అప్పుడు ఉద్ధవుడు ,”దేవా! నీ లీలలను అర్ధం చేసుకోవటం మా తరం కాదు, నాకు ఏ వరము వద్దు కాని,నిన్ను ఓక ప్రశ్న అడుగుదాము అనుకుంటున్నాను,అడుగవచ్చునా? “,అని వినయంగా ఇలా అడిగాడు ,“కృష్ణా !నీవు మా అందరికీ జీవించటానికి ఇచ్చిన సందేశము ఒకటి కాని నీవు జీవించిన విధానము మరొకటి.మహాభారత యుద్ధములో,నీవు పోషించిన పాత్ర ,తీసుకున్న నిర్ణయములు ,చేపట్టిన పనులు నాకేమి అర్ధం కాలేదు.దయచేసి నా సందేహములను తీర్చి నన్నుఅనుగ్రహించండి అని కోరుకున్నాడు.

దానికి కృష్ణుడు ,” “ఉద్ధవా ! ఆనాడు యుద్ధభూమిలో అర్జునుడికి గీతను బోధించాను. ఈ నాడు నీకు ఉద్ధవ గీతను బోధించటానికి ఈ అవకాసాన్ని కలిపిస్తున్నాను. నన్ను ఏమి అడగాలనుకుంటున్నావో
తప్పకుండా అడుగు.” అని ఉద్ధవుడిని ప్రోత్సహించాడు.ఇక ఉద్ధవుడు తన ప్రశ్నలను అడగటం మొదలు పెట్టాడు.”కృష్ణా పాండవులు నీ ప్రాణ స్నేహితులు కదా!నిన్ను గుడ్డిగా నమ్మారు కూడా . నువ్వు వారి వర్తమానము ,భవిష్యత్తు తెలిసినవాడివి . అటువంటప్పుడు వారిని జూదము ఎందుకు ఆడనిచ్చావు?మంచి మిత్రుడు అలాంటి వ్యసనములను ఎక్కడన్నా ప్రోత్సహిస్తాడా ?” పోని, ఆడనిచ్చావే అనుకో ,కనీసం వారిని గెలిపించి ఆ కౌరవులకి బుద్ధి చెప్పి ఉండ కూడదా ? అది కూడా చెయ్యలేదు. ధర్మజుడు ఆస్తంతా పోగొట్టుకుని వీధినపడ్డాడు . ఆఖరికి తన తమ్ముళ్లను కూడా ఓడిపోయాడు. అప్పుడైనా నీవు అడ్డుపడి వాళ్ళని కాపాడుండచు కదా?

కౌరవులు దుర్బుద్ధితో పరమ సాధ్వి అయిన ద్రౌపదిని, జూదంలో మోసం చేసి గెలిచారు.
కనీసం అప్పుడైనా నువ్వు నీ మహిమతో పాండవులని గెలిపించలేదు… ఎప్పుడో ఆవిడ
గౌరవానికి భంగం కలిగినప్పుడు ,ఆమెను ఆఖరి క్షణంలో అనుగ్రహించావు.సమయానికి ఆదుకున్న ఆపద్భాందవుడవని గొప్ప పేరుపొందావు. కాని ముందే నీవు కలుగచేసుకుని ఉంటే ఆమెకి
నిండు సభలో జరిగిన అవమానం తప్పేది కదా .సమయానికి ఆదుకునేవాడే మంచి మిత్రుడని పించుకుంటాడు . నీవు చేసినదేమిటి స్వామి?, అని ఉద్ధవుడు ఎంతో బాధతో కృష్ణిడిని తన ఆంతర్యమేటో తెలుపమని ప్రార్ధించాడు.

నిజానికి ఈ సందేహములు మహాభారత యుద్ధం గురించి తెలిసిన వారందరికీ కలుగుతాయి. కనుక కృష్ణుడు ఎంతో ప్రేమతో ఉధవుడి ద్వారా మనందరికీ ఉద్ధవ గీతను ఈ క్రింది విధంగా బోధించాడు.“ఉద్ధవా! ప్రకృతి ధర్మ ప్రకారం అన్ని విధాలా జాగ్గ్రత్త పడేపది తగిన చర్యలను తీసుకునే వాడే గెలుపుకు అర్హుడు. దుర్యోధనుడికి జూదములో ప్రావీణ్యము లేకపోయినా ఆస్తిపరుడు. కనుక తన అర్హత ప్రకారం ఆస్తిని పణంగా పెట్టాడు.ఎంతో తెలివిగా తన మామ చేత పందెమును వేయించాడు., ధర్మరాజు మాత్రం , పందెములను నా చేత వేయించాలి అని అనుకోలేదు ,నా సహాయమును కోరలేదు.

శకుని , నేను ఆడి ఉంటె జూదము ఎవరు గెలిచేవారు? నేను కోరిన పందెమును శకుని వేయగలిగేవాడా? లేక అతను చెప్పిన పందెము నాకు పడేది కాదా ? నీవే చెప్పు ?సరే ఇదిలా ఉంచు, ధర్మరాజు అజ్ఞానంలో మరొక క్షమించరాని నేరం చేశాడు. అదేమిటంటే, “నేను చేసుకున్న కర్మ వలన ఈ ఆటలో ఇరుక్కున్నాను . కృష్ణుడికి ఈ సంగతి తెలియకూడదు ,ఇటువైపు ఎట్టి పరిస్థితిలో కూడా కృష్ణుడు రాకూడదు.” అని ప్రార్ధించాడు. దాంతో ఏమీ చేయలేక చేతులు కట్టుకుని ,తన పిలుపుకోసం ఎదురు చూస్తూ నిలబడిపోయాను.ధర్మజుడు సరే భీముడు,అర్జునుడు,నకుల సహదేవ్వులు కూడా ఓడినప్పుడు వారి కర్మ అనుకున్నారేకాని ఏ మాత్రము నా సహాయము కోరలేదు. అలాగే ద్రౌపది కూడా. దుస్సాసనుడు తనను సభలోకి ఈడ్చినప్పుడు కూడా నన్ను స్మరించకుండా నిండు సభలో అందరితో తనకు న్యాయం చెయ్యమని వాదించింది. తన బుద్ధి కుశలతలనే నమ్ముకుంది.

చివరికి తన ప్రయత్నములన్నీ విఫలమయ్యాక గొంతెత్తి నన్ను పిలిచింది, సంపూర్ణ శరణాగతితో నన్ను శరణు వేడింది. అప్పుడు వెంటనే ప్రత్యక్షమయ్యి నేను ద్రౌపదిని ఆ నాడు రక్షించలేదా? అని కృష్ణుడు ఉద్ధవుడిని తిరిగి ప్రశ్నించాడు.కృష్ణిడి సమాధానములకి ఉద్ధవుడు భక్తితో చెలించి ,కృష్ణా !అలాగైతే మాలాంటి సామాన్యులు సంగతి ఏంటి ? మేము చేసే కర్మలలో కూడా నీవు కోరితే కల్పించుకుని సహాయం చేస్తావా?అవసరమైతే మమల్ని చేదు కర్మలు చేయకుండా కాపాడుతావా? అని చక్కటి ప్రశ్న వేశాడు ఉద్ధవుడు .దానికి శ్రీ కృష్ణుడు చిన్నగా నవ్వుతూ ,”ఉద్ధవా ! మానవ జీవితం, వారు చేసుకున్న కర్మల ద్వారా సాగుతుంది. నేను వారి కర్మలను నిర్వర్తించను , వాటిలో కలుగ చేసుకోను. కేవలం ఒక సాక్షిలా గమనిస్తూ ఉంటాను అదే భగవంతుని ధర్మము “ అని వివరించాడు.

ఉద్ధవుడు ఆశ్చర్య చెకితుడై “ అయితే కృష్ణా ! మేము తప్పుదారి పట్టి పాపములను మూట కట్టుకుంటుంటే నువ్వలా దగ్గెరుండి చూస్తూ ఉంటావా? మమ్మల్ని అడ్డుకోవా ,ఇదెక్కడి ధర్మము అని ప్రశ్నించాడు. దానికి కృష్ణుడు “ఉద్ధవా ! నీ మాటలను నీవే జాగ్రత్తగా గమనించు . నీకే అర్ధమవుతుంది.భగవంతుడు నీతోనే ,నీలోనే ఉన్నాడని , నిన్ను దగ్గెరుండి గమనిస్తున్నాడని గుర్తించినప్పుడు, నీవు తప్పులు ఎలా చేయగలుగుతావు చెప్పు ?”ఈ సత్యాన్ని మరిచినప్పుడే మానవుడు తప్పు దారి పడతాడు అనర్ధాలని కొని తెచ్చుకుంటాడు . ధర్మరాజు జూదము గురించి నాకు తెలియదనుకోక పోవడమే తాను చేసిన మొదటి తప్పు. నేను అంతటా ఉన్నాను అని అతను గుర్తించి ఉంటే ఆట పాండవులకు అనుగుణంగా సాగేది “ అని ఉద్ధవుడికి చక్కగా బోధించాడు శ్రీ కృష్ణుడు.కృష్ణుడు బోధించిన మధురమైన గీతను విని ఉద్ధవుడు ఎంతో ఆనందించి తన సంశయములన్నిటినీ తీర్చినందుకు కృతజ్ఞతా భావంతో కృష్ణుడిని నమస్కరించాడు.

నీతి:

పూజలు ,ప్రార్థనలు భగవంతుడి సహాయమును కొరటానికి చేసే కర్మలే కదా! కాని, సంపూర్ణ విశ్వాసము వీటికి తోడైతే అంతటా ఆయనే కనిపిస్తాడు. భగవద్ గీతలో కూడా శ్రీ కృష్ణుడు ఇదే బోధించాడు .

యుద్ధములో అర్జునిడికి కృష్ణుడు రథ సారధిలా వ్యవహరించి అతనికి కర్తవ్యమును బోధ చేసాడే కాని , అతని బదులు స్వయంగా యుద్ధము చేయలేదు . అలాగే మనలో ఉన్న భగవంతుడిని గుర్తించి ఆయనని మన జీవిన రథసారధి చేసుకుంటే మనకి కూడా అర్జునిడిలా అన్నిట్లో తప్పక విజయం కలుగుతుంది. మన మంచి చెడులను ఆ భగవంతుడే చూసుకుంటాడని నమ్మాలి. ఆ నమ్మకమే మనని అన్ని వేళలా కాపాడుతుంది!
http://patriotsforum.org/uddhav-gita-illuminative-dialogue-between-uddhav-and-shri-krishna-why-he-did-not-protect-pandavs/

https://saibalsanskaar.wordpress.com/2015/09/29/uddhava-gita-beautiful-conversation-between-krishna-and-uddhava/

Advertisements

పాడు బడ్డ దేవాలయము

 

విలువ: ధర్మము
ఉప విలువ : ఐకమత్యము

 

temple.png

అనగనగా ఒక పాడుబడ్డ గుడిలో ముగ్గురు సన్యాసులు కూర్చుని ఆ మందిరము అంత జనసంచారము లేకుండా మూలబడి ఉండటానికి కారణం ఏమై ఉంటుందో అని చర్చించుకుంటున్నారు .

మొదటి సన్యాసి “ఇక్కడి పూజారులు భక్తి శ్రద్ధలతో పూజలు చేయకపోవటం వల్ల దేవతలకు ఆగ్రహం కలిగి వారి మహిమలను చూపటంలేదేమో. అందుకే భక్తులు గుడికి రావటం మానేసుంటారు!” అని అన్నారు.

రెండవ సన్యాసి ,” దేవాలయ అధికారులు గుడిని పట్టించుకోటం మానేసుంటారు, దాంతో గుడి పరిస్థితిని చూసి భక్తులు రావటం తగ్గించుంటారు” అని తన అభిప్రాయం వ్యక్తం చేశారు .

ఇక మూడవ సన్యాసి ,” ఇక్కడ నివసించే అర్చకులకి అధికారులకి పడకపోవటం వలన , విధి నిర్వహణ క్రమంగా సాగకపోవటం వలన ఎవరూ రావటం లేదేమో !” అన్నారు.

ఈ విధంగా కొంత వాదన జరిగిన తరువాత , వారు అక్కడే కొన్నాళ్ళు నివసించి వారిలో ఎవరి అభిప్రాయం సరైనదో తేల్చుకుందామని నిశ్చయించుకున్నారు. మొదటి సన్యాసి భక్తి శ్రద్ధలతో పూజలని , విధులని క్రమం తప్పకుండా భక్తి , శ్రద్ధలతో చేయటం మొదలు పెట్టారు. రెండవ సన్యాసి తగిన మరమ్మత్తులు చేయించి గుడిని శుభ్రపరిచారు . ఇక మూడవ సన్యాసి గుడి గురించి ప్రచారం చేయటం మొదలు పెట్టారు. కొంత కాలానికి దేవాలయం చుట్టు పక్క ప్రాంతాలలో ప్రసిద్ధి పొందింది.భక్తులు కూడా ఎక్కువ సంఖ్యలో రావటం మొదలు పెట్టారు.

దాంతో ముగ్గురు సన్యాసులలో మళ్ళీ అభిప్రాయ బేధాలు మొదలయ్యాయి. ఒక సన్యాసి తన సేవలను మెచ్చి దేవతలు అనుగ్రహించారని , కాదు నా శ్రమ వలనే గుడి వైభవం తిరిగి వచ్చిందని మరొక సన్యాసి ,కానే కాదు తను చేసిన ప్రచారాల వలనే గుడి ఇంత ప్రసిద్ధిని పొందిందని, ఇలా ఎవరికి వారు తమ గొప్పలు చెప్పుకోటం మొదలు పెట్టారు .ఇలా వారిలో వారు కొట్టుకుంటూ గుడిని మళ్ళీ పట్టించుకోవటం మానేశారు. క్రమంగా మందిరం మళ్ళీ పాడు బడ్డ దేవాలయంలా తయారైంది.

ఈ విధంగా సన్యాసులు దీనంతటికీ కారణం, ఆలయ అధికారుల మధ్య ఐకమత్యము లేకపోవటమే అని తెలుసుకున్నారు.
నీతి :
అహంకారము ఐకమత్యాన్ని ,సామరస్యాన్ని దూరం చేస్తుంది. దాని వలన మానవ సంబంధాలు దెబ్బతింటాయి. బంధాలకంటే అహంకారానికి ,సొంత లాభములకి విలువను ఇచ్చినప్పుడు మనకి దగ్గెరయిన వారు దూరమవుతరారు.ఈ కథలో లాగా ఐకమత్యం లేకుండా చేసే పనులకి సార్థకత ఉండదు. అందుకని పంతాలని,పట్టింపులని పక్కన పెట్టి కలిసి మెలిసి ప్రేమతో జీవిస్తూ ఆనందాన్ని పంచుదాము.

https://amritham99.wordpress.com/page/6/

https://saibalsanskaar.wordpress.com/2015/09/29/the-neglected-temple/

గణపతి మరియు కార్తికేయుని కథ

విలువ: ధర్మం
ఉప విలువ : గౌరవము

 

ఒక రోజు శ్రీ గణపతి మరియు వారి తమ్ముడు కార్తియులవారు ఆడుకుంటున్నారు . అప్పుడు వారికి దేవతలు ఒక ఫలమును ప్రసాదించారు. చిన్నతనం వల్ల వారు పండు పంచుకోటానికి సిద్ధంగా లేరు. అప్పుడు వారి తలిదండ్రులైన పార్వతీ పరమేశ్వరులు ,వారిలో ఎవరైతే ఈ విశ్వాన్ని మూడు సార్లు చుట్టి వస్తారో వారు ఈ ప్రత్యేక ఫలము వల్ల కలిగే లాభములను పొందుతారు అని నిర్ణయించారు. అ లాభములేమిటి అంటే ‘అమరత్వము, మరియు ‘బ్రహ్మ జ్ఞానము’. పందెము గురించి వినగానే కార్తికేయులవారు, ఫలమును గెలవటం కోసం ఈ విశ్వాన్ని పరిక్రమించటానికి వారి వాహనమైన నెమలి మీద ఉత్సాహంగా బయలుదేరారు. కాని , గణపతి , వారి శరీర పరిస్థితి వల్ల,మరియు నెమలి వలె రెక్కలు లేని ఎలుక వాహనముగా ఉండటం వల్ల చింతూస్తూ ఉండిపోయారు.

shiva-parvati
తరువాత తన బుద్ధికుశలతతో గణపతి ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నారు. తమ తల్లిదండ్రుల అనుమతి తీసుకుని , వారిని విశ్వముగా భావిస్తూ వారి చుట్టూ మూడు సార్లు తిరిగారు. ఈ విధంగా గణపతి పందెమును తెలివిగా గెలిచి పండును దక్కించుకున్నారు.

నీతి:
బుద్ధిని సరైన సమయములో సరైనచోట ఉపయోగించి విజయాన్ని సాధించవచ్చు. తలిదండ్రులని ఎప్పుడూ గౌరవించాలి. మన జీవితంలో వారికంటే ప్రత్యేకమైనవారు ఎవ్వరూ ఉండరు.

http://www.momjunction.com/articles/lord-ganesha-stories-kids_00101242/

అసూయ పతనానికి హేతువు

విలువ : ధర్మం
ఉప విలువ : నిస్స్వార్ధ సేవ

 

pumpkin

అనగనగా ఒక ఊరిలో మాధవ ,కేశవ అని ఇద్దరు రైతులుండేవారు. మాధవ తెలివైన వాడు ,కష్ట జీవి కూడా. ఎప్పుడూ తృప్తిగా ,ఆనందంగా ఉండేవాడు. కాని ,కేశవ బద్ధకిష్టుడు . ఎప్పుడూ విచారిస్తూ బాధగా ఉండే వాడు. కేశవ మాధవుడిని చూసి ఎప్పుడూ అసూయ పడుతూ ఉండేవాడు. అతనిని విసికించటమే కాకుండా , భగవంతుడిని అతను పతనం కావాలని ప్రార్ధించే వాడు.

కాని ,మాధవ ఊరిలో ఉన్నవారందరి బాగు కోరుకునే వాడు . అందువల్ల భగవంతుడి అనుగ్రహమును దండిగా పొందగలిగాడు. ఎన్నో ఏళ్ళు కష్టపడి అతను చక్కటి “గుమ్మడికాయల” పంటను పండించాడు. ఆ గుమ్మడికాయలు ఇంద్రధనస్సులోని రంగులతో చూడటానికి ఎంతో అందంగా ఉన్నాయి. మల్లెపూల వాసన వెదజల్లుతూ ,తేనె వలె ఎంతో తియ్యగా ఉన్నాయి. అంతేకాకుండా అవి నాలుగు , కాళ్ళు,తొండము మరియు తోకతో ,చూడటానికి వింతగా, ఏనుగులా ఉన్నాయి.

elephants-9a

ప్రత్యేకంగా ఉన్న ఈ గుమ్మడికాయను మాధవ,రాజుగారికి బహుమానంగా ఇద్దాముకున్నాడు. రాజధానికి వెళ్ళి రాజుగారికి ఈ గుమ్మడికాయను ఎంతో వినయంతో సమర్పించాడు . రాజుగారు మాధవ తనకు ఇచ్చిన బహుమానాన్ని మెచ్చి అతనికి నిజంగానే ఒక ఏనుగును బహూకరించారు.
ఇది విన్న కేశవ చాలా అసూయ పడ్డాడు. అతనికి ఆ రాత్రంతా అస్సలు నిద్ర పట్టలేదు. తాను కూడా రాజుగారి నుండి ఇంకా ఎంతో విలువైన బహుమతిని పొందాలనుకున్నాడు. రాజు గారికి ఉత్తి గుమ్మడికాయ ఏనుగుని ఇచ్చి మాధవ నిజమైన ఏనుగుని పొందినప్పుడు… నిజమైన ఏనుగుని రాజుగారికి బహుమానంగా ఇచ్చి ఏకంగా ఒకటో రెండో ఊళ్ళని రాజుగారి నుండి బహుమానంగా పొంది గొప్పజమీందారు అయిపోదామనుకున్నాడు,కేశవ.

ఆ మరునాడే తన పొలాన్ని,ఆవుల్ని,గొర్రెలని ,మేకలని అమ్మేశాడు. దానివల్ల వచ్చిన డబ్బుతో ఒక పెద్ద ఏనుగును కొని రాజుగారి వద్దకి తీసుకుని వెళ్ళాడు. ఒక సాధారణమైన రైతు అంత ఖరీదైన బహుమానాన్ని ఇవ్వటం ,రాజుగారిని ఆశ్చర్యపరిచింది. అతనిపై అనుమానం కలిగిన రాజుగారు తన మంత్రిని అసలు విషయమేంటో కనుక్కుని అతనికి తగిన బహుమతిని ఇచ్చి పంపమని ఆదేశించారు. కేశవతో కొంత సేపు ముచ్చటించగానే ,అతనికి మాధవ పట్ల ఉన్న అసూయే దీనంతటికి కారణమని గ్రహించాడు మంత్రి.”మహారాజా ! మీరు నిన్న ఒక గుమ్మడికాయకి బదులుగా ఆ రైతుకి ఒక ఏనుగుని బహూకరించారు కదా ,అదే విధంగా ఈ రైతుకి కూడా అతను మీకిచ్చిన ఏనుగుకి బదులుగా మంచి గుమ్మడికాయను బహూకరించండి”, అని చక్కటి సలహాను ఇచ్చాడు,తెలివైన ఆ మంత్రి.

ఈ విధంగా అసూయ కారణంగా తన ఆస్తంతా కూలిపోయిన కేశవ బాధతో కుమిలిపోయాడు

నీతి:“అసూయ “అనబడే దుర్గుణము పతనానికి దారి తీస్తుంది. కాని, నిస్స్వార్దంతో చేసే ఏ పనైనా గుర్తింపును పొందుతుంది.
మూలము: బాలవికాస్ గ్రూప్ 2-గ్రంథము

దయతో చేసిన పని చిన్నదే అయినా లక్షలాది ముఖాలపై చిరునవ్వు తెప్పించగలదు

విలువ: ధర్మం
ఉపవిలువ: దయ

 

B04F85AB-34A6-4C24-B1C1-5473715D6D36

ఇద్దరు అబ్బాయిలు పొలంలో నుండి వెళ్తున్న ఒక రహదారిపై నడిచి వెడుతున్నారు. ఇద్దరిలో చిన్నవాడు, ఒక వ్యక్తి తన పొలంలో కష్టపడి పనిచేస్తుండడం చూసాడు. ఆ వ్యక్తి దుస్తులు పొలంగట్టు పక్కన అందంగా పేర్చబడి ఉన్నాయి. ఆ పిల్లవాడు తనకంటే పెద్దవాడైన తన స్నేహితునితో ” ఇతని బూట్లని మనం దాచిపెడదాము. పొలం నుండి బయటికి వచ్చినపుడు అతనికి బూట్లు కనబడవు కదా, అప్పుడు అతని ముఖంలో కనిపించే భారం అమూల్యమైనదిగా ఉంటుంది” అంటూ నవ్వాడు.

ఇద్దరిలోనూ పెద్దవాడైన పిల్లవాడు ఒక్క క్షణం ఆలోచించి ఇలా అన్నాడు.” అతను చాలా పేదవాడిలా కనిపిస్తున్నాడు. అతని దుస్తులు చూడు ఎలా ఉన్నాయో. మనం మరొక విధంగా చేద్దాము. బూట్లు రెండింటిలో ఒక్కొక్క వెండి నాణేన్ని పెట్టి ఈ పొదల వెనుక దాక్కుని చూద్దాము, ఆ వెండి నాణేలను చూసి అతను ఎలా స్పందిస్తాడో చూద్దాము”

ఈ పధకానికి చిన్నవాడు కూడా అంగీకరించాడు. ఒక్కొక్క బూటులోనూ ఒక వెండి నాణేన్ని ఉంచి వాళ్ళిద్దరూ పొద వెనుక దాగి చూస్తున్నారు.

కొద్దిసేపటి తరువాత పనిలో అలసిపోయిన ఆ రైతు బయటకు వచ్చాడు. బూట్లను చూసాడు. ఒక బూటును చేతిలోకి తీసుకోగానే అందులో వెండినాణెం ఉండడం గమనించాడు. ఆ నాణేన్ని పట్టుకుని ఎవరు పెట్టారా అని చుట్టుపక్కలంతా కలయచూసాడు. అతనికి అక్కడ ఎవ్వరూ కనిపించలేదు. చేతిలో ఆ నాణేన్ని పెట్టుకుని నమ్మలేనట్లుగా దానివైపే చూస్తున్నాడు. అలా అయోమయ స్థితిలోనే రెండవ బూటును చేతిలోకి తీసుకోగానే అందులో రెండవనాణెం అతనికి కనిపించింది. అతని ఆనందానికి అవధులు లేకుండా పోయింది.

తాను ఒక్కడే అక్కడ ఉన్నానని భావించిన అతను మోకాళ్ళపై కూర్చుని పెద్దగా ప్రార్థన చెయ్యసాగాడు. అతను చేసే ప్రార్థన ఆ కుర్రవాళ్ళు దాక్కున్న ప్రదేశానికి స్పష్టంగా వినబడింది. ఆ పేదరైతు కృతజ్ఞతతో, బాధ నుండి విముక్తి పొందిన ఆనందంతో కళ్ళ వెంట నీళ్ళు కారుస్తూ ప్రార్థన చేసాడు. అనారోగ్యంతో ఉన్న తన భార్య గురించి, ఆకలితో ఉన్న తన కొడుకుల గురించి చెప్పడం వీళ్ళు విన్నారు. అజ్ఞాతవ్యక్తులు ఎవరో తనకు చేసిన ఈ సహాయానికి అతను తన హృదయపూర్వక కృతజ్ఞతలను తెలియజేసాడు.

కొద్దిసేపటి తరువాత ఈ కుర్రవాళ్ళు పొదలచాటు నుండి బయటకు వచ్చి తమ ఇంటి వైపుకి నడక కొనసాగించారు. ఆపదలో, అవసరంలో ఉన్న ఒక పేదరైతుకు సమయానికి సహాయం అందించి ఒక మంచిపని చేసినందుకు వాళ్ళకి మనసులో వాళ్లకి ఎంతో ఆనందం, తృప్తి కలిగాయి. ఆత్మానందంతో కూడిన చిరునవ్వు వారి ముఖాలపై వికసించింది.

నీతి: దయతో చేసే ఒక మంచిపని ఒక జీవితాన్నే మార్చవచ్చు. అటువంటి సహాయం అందించినవారికి,అందుకున్నవారికి కూడా ఆనందం కలుగుతుంది. ఇతరులకు మేలు చేసే మంచిపని చేయగల అవకాశం కోసం ఎప్పుడూ ఎదురుచూడండి.

https://saibalsanskaar.wordpress.com/2014/04/20/the-kind-neighbour/

http://www.facebook.com/neetikathalu

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ఆహారము – ఆలోచనలు

ఆహారము – ఆలోచనలు
విలువ-ధర్మం
అంతర్గత విలువ -మంచి ఆలోచనలు

B63C1CAF-2A97-4875-87D5-A8952FE68445
మైసూర్ రాష్ట్రంలో బాగా చదువుకున్న ఒక బ్రాహ్మణ పండితుడు ఉండేవాడు. ఆయన భార్య కూడా బాగా చదువుకున్న పండితురాలు. ఆయన ఎప్పుడూ పూజలు,జప,ధ్యానాలు చేసుకుంటూ ఉండేవాడు. ఒక రోజు నిత్యానందుడు అనే సన్యాసి ఈ పండితుడి ఇంటికి వచ్చాడు. పండితుడు చాలా సంతోషంగా నిత్యానందుడిని ఇంట్లోకి ఆహ్వానించాడు. ఆ రాత్రికి తన ఇంట్లోనే ఉండమని అడిగాడు,అందుకు నిత్యానందుడు కూడా ఒప్పుకున్నాడు.
ఇంతలో పండితుడి భార్యకి ఒంట్లో బాగుండకపోవడంతో, పక్కింటి ఆవిడ వంట చేసి తెచ్చి ఇచ్చింది.

పండితుడు, నిత్యానందుడు కలిసి భోజనం చేసారు. కాని భోజనం చేస్తూ ఉండగా నిత్యానందుడికి అక్కడే ఉన్న వెండి గ్లాసు దొంగిలించాలని దురాలోచన పుట్టింది. ఎంత ప్రయత్నించినా ఆ ఆలోచనని అదుపులో పెట్టుకోలేక ఎవరూ చూడకుండా ఆ వెండి గ్లాసు దొంగిలించాడు. తన గదిలోకి వెళ్లి పడుకున్నాడు కానీ ఇలా దొంగతనం చెయ్యడం అతనికి చాలా సిగ్గుగా అనిపించింది. ఇలాంటి పనుల వల్ల తన సాధన అంతా వృధా అయిపోతుందని, గురువుగారికి చెడ్డపేరు వస్తుందని భావించాడు. పండితుడి దగ్గరికి వెళ్లి చేసిన తప్పు ఒప్పుకుని కాళ్ళ మీద పడ్డాడు.

ఇది చూసి పండితుడు ఆశ్చర్యపోయాడు. నిత్యానందుడికి ఇలాంటి చెడ్డ ఆలోచన ఎందుకు వచ్చిందా అని ఆలోచించి, ఇవాళ వంట ఎవరు చేసారు అని భార్యని అడిగాడు. తనకి ఆరోగ్యం బాగోలేనందున పక్కింటావిడ చేసిందని ఆమె చెప్పింది.

పండితుడు పక్కింటావిడ వ్యక్తిత్వం గురించి ఆరా తీయగా, ఆమెకు చిన్న చిన్న దొంగతనాలు చేసే అలవాటు ఉందని తెలిసింది. ఆమె వంట చెయ్యడం వల్ల , ఆమె ఆలోచనల ప్రభావం ఆహరం మీద పడింది. ఆ ఆహరం తినడం వల్ల నిత్యానందుడికి దురాలోచన వచ్చింది అని తెలుసుకున్నాడు. అందువల్లనే మన పెద్దలు సాధకులు కందమూలాలు మాత్రమే తింటూ సాధన చెయ్యాలని చెప్తారు.

నీతి: ఆహరం తయారు చేసేటప్పుడు ప్రేమతోనూ , మంచి ఆలోచనలతోనూ చేసి దైవార్పణ చేసి తింటే మనకు మరియు తినేవారికి కూడా మంచి బుద్ధి కలుగుతుంది.

http://saibalsanskaar.wordpress.com

http://www.facebook.com/neetikathalu

 

మంత్రి -కుక్కలు

AA2BE27A-CDBE-4590-B879-468A03517081
విలువ: ధర్మం
ఉపవిలువ: కృతజ్ఞత, దయ

అనగనగా ఒక రాజు ఉండేవాడు. ఆయన దగ్గర పది అడవి కుక్కలుండేవి.
వాటిని ఆయన తప్పులు చేసిన మంత్రులని శిక్షించటానికి వాడేవాడు.

అయితే ఒక సారి తన దగ్గర పని చెసే మంత్రి ఒకడు ఇచ్చిన సలహా ఆయనకి తప్పుగా అనిపించింది. రాజుగారికి అది నచ్చలేదు.అందువల్ల అలవాటు ప్రకారం మంత్రి మీదకి ఆయన వేట కుక్కలని పంపమని సేవకులని ఆజ్ఞాపించాడు.

అప్పుడు ఆ మంత్రి రాజుని ఇలా వేడుకున్నాడు ,”మహారజా ! నేను మీ వద్ద పది సంవత్సరాలుగా పని చేస్తున్నాను కదా, చేసిన తప్పుని దిద్దుకోటానికి మీరు నాకు కనీసం పది రోజుల గడువును ఇవ్వలేరా” అని బ్రతిమాలాడు.దానికి రాజు అంగీకరించాడు.

70784450-D048-4FCE-B18F-2066C2697968.png

చక్కటి అవకాశం దొరికిన మంత్రి  ఆ కుక్కలకు ప్రేమగా ఆహారం తినిపించి శుభ్రపరచి, ఆ పది రోజులు వాటిని  ప్రేమగా చూసుకున్నాడు.

ఇచ్చిన గడువు పూర్తి అయ్యాక, రాజు మళ్ళీ మంత్రిని కుక్కల ద్వారా దండించమని భటులను  ఆజ్ఞాపించాడు.

తీరా రాజు గారు ఊహించినట్లు జరగ లేదు.
అక్కడున్న వారందరికీ ఆశ్చర్యం కలిగేలా ఆ కుక్కలు మంత్రి పాదాల పై వాలి వాటిని ముద్దాడడం మొదలు పెట్టాయి.

మహారాజు గారికి ఆగ్రహం కలిగి ” అసలు ఏం జరుగుతోంది ఇక్కడ”,అని కోపగించారు.”నా కుక్కలు ఎందుకిలా వింతగా  ప్రవర్తిస్తున్నాయి ” అని ప్రశ్నించారు.

అప్పుడు ఆ మంత్రి ,” పది రోజులు ప్రేమగా నేను చూసుకున్నందుకే , జంతువులైన ఈ వేట కుక్కలు కూడా వాటికి నేను చేసిన సేవలను మర్చిపోలేదే! మరి మీరో?
నేనేదో తెలియక ఒక్క చిన్న తప్పు చేస్తే అదొక్కటే గుర్తుపెట్టుకుని , పది సంవత్సరాలుగా నేను మీకు చేసిన సేవలన్నీ ఎలా మర్చిపోయారు మహారాజా ? అని వినయపూర్వకంగానే రాజుగారిని ప్రశ్నించాడు.

అప్పుడు మహారాజుకి కూడా తను చేస్తున్న  తప్పు స్పష్టంగా అర్ధమయ్యింది.దాంతో మంత్రిని విడిచిపెట్టమని తన బంటులను ఆజ్ఞాపించాడు.

నీతి :
సమస్య ఎదురైనప్పుడు ఇతరులు తమకి చేసిన మంచిని మరచిపోయేవారందరికీ, ఈ కథ చక్కటి గుణపాఠాన్ని నేర్పిస్తుంది.మనకి నచ్చని చిన్న చిన్న విషయాల వల్ల గతంలో జరిగిన మంచిని, మర్చిపోకుండా ఉండడం అలవాటు చేసుకుందాము. ఇతరులు చేసే తప్పులని కాకుండా వారు మనకి చేసిన మంచిని మటుకే గుర్తుపెట్టుకుందాము.

http://saibalsanskaar.wordpress.com

http://www.facebook.com/neetikathalu